นนั้นประเดี๋ยวท่านพ่อช่วยข้าหาของที่ท่านแม่ชอบมากที่สุด ทางที่ดี… ท่านหยดโลหิตจากหัวใจของท่านลงไปบนสิ่งของชิ้นนั้นด้วย ลูกคิดว่าสิ่งที่ท่านแม่อาลัยมากที่สุดน่าจะคือท่านพ่อ”น ้าตาของเยี่ยนชิงไหลพรากราวกับสายฝนเยี่ยนอวี๋ที่เห็นดังนั้นทั้งเศร้าและสุขในคราวเดียวกันบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่น่าเกรงขามเช่นท่านพ่อของนาง ทุกครั้งที่กล่าวถึงท่านแม่ของนางก็จะร้องห่มร้องไห้อย่างควบคุมไม่ได้ยิ่งกว่าเสี่ยวเป่า ดวงตาคู่นั้นเหมือนกับมีลำธารสองสายที่มีน ้าไหลออกมาอย่างไม่มีวันหมดแน่นอนว่า เยี่ยนอวี๋ในครานี้ยังคงรู้สึกว่ามีหวังมากกว่าผิดหวังซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมนางจึงรู้สึก ‘เป็นสุขและสบายใจ’ เช่นนี้ นางยัง
ยิ้มปลอบท่านพ่อของนาง “ท่านพ่อ แต่ก่อนท่านร้องไห้แบบนี้ ท่านแม่เป็นคนปลอบท่านใช่หรือไม่”“เหลวไหล” เยี่ยนชิงที่พยายามกลั้นน ้าตาเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติกับปลาตรงหน้า ควันโขมงไปหมด เขาตะโกนขึ้นทันที “เร็วเข้า ทอดจนไหม้แล้ว เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เจ้านี่นะ เวลาไหนไม่พูดมาพูดเวลานี้”พรวด เยี่ยนอวี๋หัวเราะ “ท่านพ่อ ท่านทอดใหม่อีกตัวเถอะ ให้ซีซีไปจับ”“ได้เลย นายท่าน ซีซีจะไปจับปลาเดี๋ยวนี้” ซีหวังหมู่ที่ได้ยินอยู่ไกลๆ ก็ไปจับปลาทันทีเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่อยู่ทางนั้นได้ยินคำว่า ‘จับปลา’ ดวงตาของเขาเป็นประกาย “ซีซี พาเป่าไปด้วย”“มาแล้วจ้า นายน้อย ไปกันเถอะ”“ฮ่า…”เยี่ยนเสี่ยวเป่ายื่นมือให้ซีหวังหมู่อุ้มอย่างมี
