หอ!เยี่ยนอวี๋เองก็รับรู้แล้ว นางจึงลุกขึ้น ขมวดคิ้วเดินออกจากตำหนัก“เนะ?”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ยังไม่รู้เรื่องมองท่านพ่อและท่านแม่อย่างงุนงงและถูกท่านพ่อของเขาอุ้มออกไปหยวนสื่อเทียนจุนในครานี้ เขากำลังตรวจสอบร่างของเหยาจีที่เพิ่งหมดลมหายใจไปด้วยหน้านิ่วคิ้วขมวด กลับไม่พบความผิดปกติใดๆ เหมือนกับว่านางแค่ตกใจตายเยี่ยนอวี๋เห็นดังนั้นก็กำลังจะลงมือเอง “ข้าเอง”แต่ต้าซือมิ่งยัดเด็กน้อยให้ภรรยา ส่วนเขาก็เดินไปข้างหน้าเหยาจี ในขณะเดียวกันเขาก็สร้างอักษรรูนด้วยมุทรา เมื่ออักษรรูนปรากฎขึ้น เหล่าทวยเทพก็สัมผัสได้อย่างแจ่มชัดว่าเหมือนกับมีพลังบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลังถูกอักษรรูนนี้ควบแน่นอย่างรวดเร็ว เหล่าทวยเทพสัมผัสอย่างละเอียดด้วยสัญชาติญาณทันทีทว่าเหล่าทวยเทพก็พบในทันทีว่าพวกเขาไม่สามารถรับรู้ถึงสิ่งใดได้เลย รู้สึกได้เพียงว่าเหมือนจะมีพลังงานบางอย่างถูกหรงจวินโฮ่วควบแน่นเข้าไปในอักษรรูนตัวนั้น
“มหัศจรรย์จริงๆ…”เหล่าทวยเทพที่กำลังคิดเช่นนี้ ต้าซือมิ่งก็ขับเคลื่อนอักษรรูนเข้าไปในร่างของเหยาจี จากนั้น…วิ้ง!ลำแสงจางๆ ไหลออกมาจากระหว่างคิ้วของเหยาจีทันที อีกเพียงพริบตาก็จะสลายไปแล้ว“อ้ะเนะ!”เด็กน้อยยิงลำแสงสีขาวเป็นหมอกจางๆ ไปทางลำแสงนั่นด้วยสัญชาติญาณทันที ทำเอาเหล่าทวยเทพงงงัน เพราะเด็กน้อยยิงออกไปด้วยความรวดเร็ว อีกทั้งลำแสงสีจางนั่นยังถูกลำแสงสีขาวของเจ้าหมอนี่รวบไว้ ไม่สามารถสลายไปได้จุ๊บ! เ
