่าเจ้าตัวน้อยยังพูดต่อไปว่า “รอเป่า กินข้าวเสร็จ จะมา!”
พรวด! หยวนสื่อเทียนจุนโพล่งหัวเราะทันทีจิ่วอิงหยิกเด็กน้อย “เจ้าตัวร้าย! หยอกปู่จิ่วเจ้าเล่นหรือ”“ฮี่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่มุดเข้าไปในอ้อมอกของท่านแม่ก็ทิ้งไว้แค่แผ่นหลังแสนใจดำให้กับจิ่วอิงจิ่วอิงทำอะไรไม่ได้ ได้แต่จิ้มก้นน้อยๆ ของเขาต้าซือมิ่งในครานี้ เขาก็ดึงเทียนตี้ไปซุบซิบกันข้างๆ แล้วใบหน้าเยี่ยนอวี๋ปรากฏแววอยากรู้อยากเห็น นางรู้สึกพิลึกอย่างไรไม่รู้นางเห็นมาตลอดว่าสองคนนี้ไม่ถูกกันตั้งแต่ไหนแต่ไรมาโดยเฉพาะเทียนตี้ที่มักจะไม่ยอมสามีของนาง และยังชอบจับผิด นางรู้ดี ทว่าตอนนี้เทียนตี้ที่ถูกสามีของนางดึงไปข้างๆ และกำลังฟังสามีนางพูดพลางหยักหน้าอย่างตั้งใจราวกับเลื่อมใสศรัทธาอย่างสุดซึ้งท่าทางเชื่อฟังขนาดนี้ คนที่ไม่รู้คงคิดว่าสามีของนางเป็นพ่อของเทียนตี้…เยี่ยนอวี๋จึงอยากจะแอบฟังว่าทั้งสองกำลัง ‘ซุบซิบ’ อะไรกัน น่าเสียดายที่นางเพิ่งจะ ‘ชันหูขึ้น’ สามีที่มีไหวพริบของนางก็หันมาอมยิ้มและหรี่ตามองนาง“…”
เยี่ยนอวี๋ที่หันหลังทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น นางก็ลูบศีรษะและจูบเด็กน้อยต้าซือมิ่งกลับสนทนาเสร็จแล้ว เขาเดินไปโอบนางจากด้านข้าง“อยากฟังอะไรหรือ”“อะไรหรือ” เยี่ยนอวี๋ทำเป็นไม่เข้าใจ อันที่จริงนั้นในใจอยากรู้มากแต่นางไม่พูดต้าซือมิ่งชอบนางที่ปากไม่ตรงกับใจท่าทางอ่อนโยนเช่นนี้จริงๆเขายิ้มและจูบใบหูของนาง “อยากรู้เช่นนั้นเลยหรือ”เยี่ย
