นอวี๋เม้มปาก พิงอ้อมอกของสามีนางอย่างเป็นธรรมชาติและเงยหน้ามองสามีของนาง “แล้วเจ้าทำอะไรไป จู่ๆ เทียนตี้ถึงยอมเจ้า”“เป่าก็อยาก อยากรู้” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่รู้ว่าเงยหน้าขึ้นมาเมื่อใดสีหน้าของเขาแสดงความใคร่รู้เหมือนกับท่านแม่ของเขา สายตายังนุ่มนวลเป็นพิเศษต้าซือมิ่งกอดภรรยาพร้อมลูกเข้ามาก่อนจะหายตัวไปทันที เหลือเพียงหยวนสื่อเทียนจุน จิ่วอิง และเทียนตี้ยังยืนนิ่งอยู่ในเหตุการณ์ชั่วขณะที่ต้าซือมิ่งหายตัวไป เขายังกระซิบข้างหูภรรยาว่า “คืนนี้ชดเชยเรือนหอให้แล้ว ข้าจะบอกเจ้า”เยี่ยนอวี๋ “…”นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ชายคนนี้พูดเช่นนี้แล้ว!
ทว่า…เยี่ยนอวี๋อดบ่นไม่ได้ว่า “หากครั้งที่แล้วเจ้าไม่ชักช้าคงสำเร็จไปแล้ว”คำพูดนี้ทำให้ดวงตาสีม่วงอร่ามของต้าซือมิ่งกลายเป็นสีดำเข้มได้สำเร็จ มือที่กอดเอวของภรรยาไว้ยิ่งรัดเอวอันบอบบางไว้แน่นแน่นมากไม่เพียงเท่านี้… เขายังพูดข้างหูภรรยาช้าๆ ชัดๆ คำพูดนั้น… ทำให้เยี่ยนอวี๋กอดเด็กน้อยในอ้อมอกไว้แน่น ใบหูแดงก ่าครานี้เด็กน้อยไม่พอใจ “ทำไม พูด เสียงเบา! ไม่ได้ยิน! ไม่รักเป่า! เป่าจะ โกรธแล้วนะ!”แต่แล้ว… เด็กน้อยเพิ่งพูดจบวิ้ง!ในกระเป๋าเสื้อผ้าของเขาก็มีลำแสงสีดำมุดออกมา!
