นอกจากจะไม่ได้สู้กับทียนตี้แล้ว ทั้งสองยังกำลังเดินหมากกันอยู่“อ้ะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจับศีรษะไว้อย่างสับสน “ไหน ไหนว่า สู้กันไง”เทียนตี้ที่มีใบหน้าซีดเล็กน้อย เขาก็กระแอมเบาๆ ครั้นกำลังจะพูดอะไร ต้าซือมิ่งกลับชิงพูดก่อนว่า “ได้ยินใครพูดมั่วซั่วมาอีกเล่าอีกอย่างนะ ถ้าต่อสู้กันจริงๆ ก็ไม่เรียกว่าสู้”เยี่ยนเสี่ยวเป่า “งั้น เรียกว่าอะไร”“เรียกว่าจัดการลูกศิษย์ อย่างเช่นพ่อจัดการเจ้า เจ้าไม่สามารถโต้ตอบได้” ขณะที่พูด ต้าซือมิ่งก็ลุกขึ้นเดินไปหาสองแม่ลูก ในขณะเดียวกันก็ถามว่า “ทำไมภรรยายังมาด้วยตนเองเล่า”
“ข้าไม่ได้…” เยี่ยนอวี๋อยากจะบอกว่าเดิมทีนางไม่ได้มาเพราะเรื่องพวกเจ้าสองคนต่อสู้กัน เด็กน้อยกลับทุบหน้าอกท่านพ่อเขาทีหนึ่ง “จะ ตอบโต้กลับ! เป่าเด็กดี ห้ามตีเป่า”พรวด เยี่ยนอวี๋หัวเราะขึ้นมาทันทีนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ต้าซือมิ่งเสียท่า เขารับเด็กน้อยอวบอ้วนมา“หากเจ้าเป็นเด็กดี พ่อย่อมไม่ตีเจ้า หากเจ้าดื้อ ย่อมต้องตี”“╭(╯^╰)╮” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เชิดหน้าของตนขึ้นบอกว่า ข้าเป็นเด็กดีที่สุด!ท่าทางเล็กๆ น้อยๆ นั่นทำให้เยี่ยนอวี๋ที่กำลังหัวเราะยิ่งขบขันนางนั่งลงข้างหน้าเทียนตี้ ยิ้มถามว่า “ไม่ได้ตอบโต้กลับจริงๆ หรือ”“ไม่” เทียนตี้ตอบอย่างขี้ขลาด คิดในใจว่าเมื่อครู่นี้เขาก็ตอบโต้ไม่ได้นี่ เขาหมดสติไปจริงๆ อาจารย์พ่อคนนี้ก็โหดร้ายจริงๆ ทุบเขาด้วยค้อนจนตอนนี้เขายังรู้สึกปวดศีรษะไม่หายเลยเทียนตี
