อารมณ์ผู้ที่ขวางเขาไว้ยังเป็นเทพรับใช้ในวังเทียนตี้ “จวินโฮ่ว เทียนตี้เชิญท่านไปพบอีกครั้งพ่ะย่ะค่ะ”หรงต้าซือมิ่งที่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาก็จำได้ว่าคนผู้นี้คือเทพรับใช้ในวังเทียนตี้จริงๆ ส่วนทางฝั่งเทียนตี้ เขาก็รู้ว่าต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ มิเช่นนั้นเมื่อครู่นี้เขาคงไม่เตือนเช่นนั้นทว่าเมื่อครู่นี้เทียนตี้ไม่คิดเช่นนั้น บัดนี้กลับมาเชิญเขาไปพบอีกครา?“จวินโฮ่ว เชิญขอรับ” เทพผู้รับใช้เชิญต้าซือมิ่งไปอย่างนอบน้อมหรงอี้ที่พยักหน้าเบาๆ ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขาเดินกลับไปตามเทพผู้รับใช้แล้ว แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ…ในขณะนี้ ซานเซิงโอรสของเทียนตี้ที่เปลี่ยนมาดูแลเรือนจำบัดนี้เขายืนอยู่ข้างหน้าประตูจักรวาลดั้งเดิม คุกเข่ารายงานว่า “เสด็จพ่อ โลกีผู้ที่อ้างตนว่าเป็นท่านอ๋องแห่งแอตแลนหนีออกจากคุกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”การรายงานนี้… ย่อมทำให้เยี่ยนอวี๋เดินมาถามด้วยตนเอง นางออกมาจักรวาลดั้งเดิม ประคองซานเซิงขึ้นมา “โลกี?”
“ปฐมราชินี เสด็จพ่อไม่อยู่หรือขอรับ” ซานเซิงที่เดิมทีใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ บัดนี้กลับปรากฏความอับอาย เพราะเขายังคงจำได้ว่าตนเองถูกซีเหอควบคุมให้เป็นศัตรูกับเยี่ยนอวี๋อย่างไรเยี่ยนอวี๋ย่อมติดใจเรื่องนี้กับซานเซิง ขณะที่นางประคองซานเซิงขึ้นมาก็ตรวจชีพจรให้เขา พบว่าร่างกายของเขาปกติดี ทว่าสติปัญญากลับเสียหายเยี่ยนอวี๋จึงลดเสียงของนางลง “เสด็จพ่อเจ้าไม่อยู่ เจ้าพาข้าไปดูหน่อย”ซานเซิงครุ่นคิดครู่หนึ่
