เด็กน้อยที่ได้ยินก็บินไปหาท่านพ่อเขาทันที “พ่อ พาเป่าไปด้วย…”“พาเจ้าไปทำไมหรือ” หรงอี้ที่รวบตัวเด็กน้อยเข้ามาก็ยัดเด็กน้อยให้หยวนสื่อเทียนจุน ฝ่ายหลังที่จู่ๆได้รับอ้อมกอดอย่างกะทันหันก็รีบอุ้มเด็กน้อยไว้แน่น“อ้ะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าดิ้น อยากให้ท่านพ่อเขาอุ้ม เขาต้องตามไปปกป้องท่านพ่อรูปงามต้าซือมิ่งหยิกมืออวบอ้วนของเขา “อยู่ที่นี่เล่นกับปู่จิ่วของเจ้าดีๆประเดี๋ยวพ่อก็กลับมา แล้วจะทำอาหารให้เจ้า คิดไปพลางๆ ก่อนว่าอยากกินอะไร”เด็กน้อยตาลุกวาว หยุดดิ้นแล้ว แต่ยังคงขอร้องว่า “ให้เป่าไปเถอะ…”ต้าซือมิ่งหรี่ตามองเด็กน้อยเจ้าตัวน้อยถูกมองจนหดคอกลับไปเล็กน้อย มือจับหน้าตุ้ยนุ้ยพูดว่า “งั้น งั้นเป่ารอพ่อ กลับมา ทำอาหาร ให้เป่ากินนะ…”“เด็กดี” หรงอี้ที่ลูบเด็กน้อยแล้วยังหยิบลูกกวาดออกมาให้เด็กน้อย
เยี่ยนเสี่ยวเป่าเห็นก็พบว่ามันคือลูกกวาดรูปคนตัวน้อยประกายระยิบระยับ นอกจากจะมีกลิ่นหอมหวาน ยังมีลักษณะเหมือนจิ่วอิงสวยจังเลย เขาหัวเราะร่าออกมาทันที “ชอบ”“จวินโฮ่วมีฝีมือจริงๆ” หยวนสื่อเทียนจุนมองลูกกวาดแท่งนี้ มันเหมือนกับจิ่วอิงมาก เพียงแต่มีขนาดเล็กกว่ามาก ช่างมีฝีมือดีจริงๆ“ฮ่า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเลียลูกกวาดอย่างมีความสุขจิ่วอิงพลันรู้สึกเสียววาบขึ้นมาทันที…หรงอี้ที่เกลี้ยกล่อมเด็กน้อยเสร็จแล้วก็จากไปพร้อมเทียนตี้“ฮ่า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเลียอย่างมีความสุข ราวกับลืมท่านพ่อไปแล้วเยี่ยนอวี๋หยิกแก้มน้อย
