ในจักรวาลดั้งเดิม“ว้าว…”เสียงอุทานหน่อมแน้มและดังก้องของเจ้าตัวน้อยเป็นเสียงแรกที่เหล่าทวยเทพได้ยิน ทำให้พวกเขาเผลอยิ้มออกมา ในหัวก็ปรากฏภาพเจ้าตัวน้อยจิ้มลิ้มต้าซือมิ่งที่ถูกเด็กน้อยปีนขึ้นบนบ่าอีกครั้ง เขาก็สัมผัสได้อย่างแจ่มชัดถึงน ้าหนักที่ ‘เพิ่มขึ้น’ อย่างต่อเนื่องขณะที่เด็กน้อยอุทาน‘ว้าว’ ไม่หยุดเมื่อเหล่าทวยเทพมาถึง เด็กน้อยก็ ‘อ้วน’ กลับไปเหมือนเดิมอย่างไม่รู้ตัวแล้ว แต่เขายังไม่รู้ตัว ยังคงปรบมือและเงยหน้ามองท่านแม่ของเขาอย่างดีอกดีใจ “ว้าววว”ปรากฏการณ์รอบกายเยี่ยนอวี๋ยังไม่คลาย นางเองก็กำลังปลดปล่อยพลังและความงดงามที่น่าตะลึงและน่าทึ่ง ทำให้สายตาทุกคู่หยุดอยู่ที่นางอย่างไม่สามารถละได้หรงอี้เองก็เช่นกัน เขาเหมือนกับเด็กน้อยกำลังมองภรรยาของตนที่เปล่งแสงประกายจรัส รู้สึกว่าภรรยาเช่นนี้ดูอย่างไรก็ดูไม่พอโดยเฉพาะเมื่อปรากฏการณ์รอบกายภรรยาหายเข้าไปในร่างกายของนาง ความสง่างามที่พวยพุ่งออกมาในชั่วพริบตายิ่งทำให้ต้าซื
อมิ่งหลงใหล ริมฝีปากบางอันเย้ายวนแทบจะฉีกไปถึงใบหูอย่างไม่รู้ตัวแล้วแปะเด็กน้อยที่เหม่อมอง น ้าลายก็หยดลงมาทันที หยดลงใส่แขนของเขาเองไม่เพียงเท่านี้…“โหหห…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่อุทานครั้งสุดท้ายออกมา หลังจากเขากระทืบเท้าแล้วก็กอดศีรษะของท่านพ่อเขาไว้อย่างตื่นเต้น “อ้ะเนะ แม่ สวย จังเลย”หรงอี้ที่ถูกเด็กน้อย ‘ดึงผม’ ตั้งสติได้ เขาก็รวบตัวเด็กน้อยเข้ามาและหยิบผ้าเช็ดหน้า
