ออกมาเช็ดมือให้เด็กน้อยแม้เขาจะไม่ทันเห็นว่าเด็กน้อยน ้าลายไหล แต่เขาก็ได้กลิ่นน ้าลาย ‘สกปรก’ ของเด็กน้อย และจับมือที่เกือบจะถูเสื้อผ้าของเขาไว้ได้ทันควันและเช็ดให้ทันที“อ้ะ อ้ะๆๆๆๆ…” เด็กน้อยร้องเป็นหนูภูเขาทำเอาท่านพ่อของเขาขมวดคิ้ว ท่านตาและท่านลุงทั้งสองคนของเขาก็มองมาที่เขา จากนั้นสามพ่อลูกก็มองผ้าเช็ดหน้าของต้าซือมิ่งและเปลี่ยนมามองผิวหนังที่
ถูกเช็ดจนแดงของเด็กน้อย ในเวลานั้นเหมือนกับถูกพวกเขาจับได้ว่าต้าซือมิ่งทำร้ายเด็กน้อย แสดงสีหน้าพูดไม่ออกบอกไม่ถูกทันทีมีเพียงต้าซือมิ่งที่ทนไหว เขายังคงเช็ดมือให้เด็กน้อยต่อไป ในขณะเดียวกันก็หยิกแก้มตุ้ยนุ้ยของเด็กน้อย “ตื่นเต้นอะไรกัน ก็แค่พูดได้แล้วมิใช่หรือ”“อ้ะ อ้ะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ตื่นเต้นดีใจจนพูดไม่ได้อีกครา เขาก็กลิ้งไปมาในอ้อมอกของท่านพ่อเขา “อ้ะเนะๆ เนะๆ…” เป่าพูดได้แล้ว ดีใจจังเลย…พรวด กู้จื่อเฟิงอดหัวเราะไม่ได้อินหลิวเฟิงกระโดดเข้ามาจิ้มเจ้าตัวน้อย “ท่านเสี่ยวเป่า ยินดีด้วย ในที่สุดท่านก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว”“ฮ่า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายิ้มร่าเหมือบกับดอกไม้ที่เบ่งบานต้าซือมิ่งถึงกับต้องปลดปล่อยพลังออกมาจึงจะอุ้มเด็กน้อยที่กระโดดโลดเต้นไว้ได้ ทว่าเจ้าตัวน้อยกลับยังชอบมุดไปมาบนร่างกายของเขา มุดไปมาหลายรอบจนเสื้อผ้าของเขายับไปหมดเมื่อเยี่ยนอวี๋ลืมตาขึ้น สิ่งที่นางเห็นอย่างแรกคือเด็กน้อยที่ร่าเริงนางอดเม้มปากยิ้มไม่ได้ ด
