วงตาของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวเป่าดีใจขนาดนี้เลยหรือ”
“อ้ะเนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าโถมตัวไปตาม ‘เสียง’ ของท่านแม่อย่างตื่นเต้นดีใจเยี่ยนอวี๋รับไว้ทันที เด็กน้อยที่ตื่นเต้นดีใจกอดท่านแม่ของเขาไว้แน่น “อ้ะเนะ อ้ะเนะๆ…”เยี่ยนอวี๋ที่ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเด็กน้อยจะพูดอะไร นางก็จูบมือเด็กน้อยที่กลับมามีเนื้อมีหนัง ตอบด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “แม่ได้ยินเสี่ยวเป่าเรียกแม่ ยังชมว่าแม่สวยด้วย”“ฮ่า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ดีใจจนแก้มถูกแต่งแต้มด้วยสีชมพู เขาก็กอดท่านแม่ของเขาอย่างมีความสุข หัวเราะไม่หยุดเยี่ยนอวี๋กอดเด็กน้อยที่มีความสุขจนจะระเบิดและลงมาอยู่ข้างหน้าต้าซือมิ่ง “สามี”หรงอี้ที่โอบภรรยาและลูกเข้ามาในอ้อมแขน เขาก็ปราชิดตัวเข้าไปจูบดอกไม้บนหน้าผากของภรรยา “ภรรยา…”“แหมๆ…” อินหลิวเฟิงส่งเสียงขึ้น “นี่ยังต้องกินเลี้ยงครอบครัวอีกหรือ ข้ารู้สึกหวานจนอิ่มแล้ว เอิ๊กกก”จิ่วอิงยิ้มจนดวงตาทั้งสิบแปดดวงกลายเป็นพระจันทร์เสี้ยว นานๆทีจะปรากฏความเมตตาที่ดูแปลกประหลาดออกมาซึ่งขัดกับสภาพดุร้ายอำมหิตนั่น ทำเอาซีหวังหมู่เห็นแล้วรู้สึกสยอง “ปู่จิ่วตื่นก่อน เจ้าอย่ายิ้มเช่นนี้อีกเลย นายน้อยจะตกใจเอา”
“ทำไม ข้าจะยิ้มอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องของเจ้า” จิ่วอิงโต้กลับอย่างไม่พอใจ“น่าเกลียดจะตาย” ซีหวังหมู่ตอกกลับทันทีจิ่วอิง “…”ใครกันแน่ที่น่าเกลียด นังมารร้ายคนนี้ไม่รู้ตัวเลยรึไง“ยินดีกับนายท่านและจวินโฮ่ว” เทพอัสนีเข้าม
