จำกนั้น… หรงอี้เรียก “ลูก”“เนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำเงยหน้ำมองท่ำนพ่อของเขำทันทีเมื่อเยี่ยนอวี๋ได้ยินสำมีสั่งลูก หนังตำนำงก็กระตุก “ประเดี๋ยวพ่อจะส่งเจ้ำเข้ำไป เจ้ำต้องใส่เด็กพวกนั้นเข้ำไปในถุงของเจ้ำ จำกนั้นน ำไข่มุกเม็ดหนึ่งที่อยู่ในนั้นออกมำให้พ่อด้วย”“อ้ะเนะๆ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำสงสัย เพรำะว่ำถุงของเขำมีไว้ใส่ข้ำวเท่ำนั้นนี่นำต้ำซือมิ่งพูดขึ้นว่ำ “แอนนำน้อยก็ใส่เข้ำไปแล้วมิใช่หรือ”เยี่ยนเสี่ยวเป่ำชะงักก่อนจะพยักหน้ำบอกว่ำเข้ำใจแล้วหรงอี้จึงปล่อยเด็กน้อยลงมำเยี่ยนอวี๋รับเด็กน้อยไว้ทันทีและเริ่มแสดงควำมเป็นห่วงแบบมำรดำทั่วไป “เจ้ำจะปล่อยให้เสี่ยวเป่ำเข้ำไปคนเดียวหรือ”“อ้ะเนะๆ” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำบอกว่ำ เป่ำท ำได้แต่เยี่ยนอวี๋ไม่วำงใจอยู่ดี ทว่ำต้ำซือมิ่งพูดขึ้นว่ำ “ถือโอกำสตอนที่มังกรตัวนั้นยังอำละวำดอยู่ข้ำงนอก เสี่ยวเป่ำเข้ำไปตอนนี้ปลอดภัยที่สุด”
“ก็ถูกนะ” อินหลิวเฟิงเห็นด้วยทันที “กูไหน่ไน รีบลงมือให้ไว ข้ำเชื่อในควำมปรำดเปรียวของท่ำนเสี่ยวเป่ำ”เยี่ยนเสี่ยวเป่ำกระทืบเท้ำเบำๆ อย่ำงครื้นเครง เพื่อบอกให้ท่ำนแม่เขำปล่อยมือเดิมทีเยี่ยนอวี๋ยังคงไม่วำงใจ แต่เมื่อนำงคิดได้ว่ำอย่ำงมำกนำงก็แค่ท ำลำยที่นี่ทิ้งเสีย นำงจึงยอมปล่อยมือแต่โดยดีเด็กน้อยบินเข้ำไปในต ำหนักผ่ำนหน้ำต่ำงบำนหนึ่งอย่ำงดีอกดีใจจิตสัมผัสของเยี่ยนอวี๋ตำมเด็กน้อยไปทันที…“เนะ” เด็กน้อยที่เข้ำไปข้ำงในแล้วก็พบว่ำที่นี่มีทำรกน้อยที่
