เหมือนกับเขำมำกมำย และยังมีทำรกที่โตเท่ำเขำก่อนหน้ำนี้บำงส่วนบำงคนก ำลังร้องไห้ บำงคนก ำลังนอน เยอะแยะไปหมด“อ้ะเนะเนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่ประหลำดใจก็บินขึ้นมำวนดูรอบหนึ่งเยี่ยนอวี๋ “…” เจ้ำเด็กคนนี้…อินหลิวเฟิงจึงเอำมือป้องปำกเรียกเสี่ยวเป่ำเบำๆ ว่ำ “ท่ำนเสี่ยวเป่ำ รีบจับเด็กๆ ได้แล้วแล้วก็รีบออกมำ อย่ำมัวแต่เล่นในนั้น ที่นั่นไม่ปลอดภัย!”
“เจ้ำตะโกนแบบนี้ เขำไม่ได้ยินหรอก” กู้จื่อเฟิงหมดค ำจะพูดจนถึงบัดนี้เขำยังคงไม่รู้ว่ำเขำมำที่นี่เพื่ออะไร ไม่มีข้อมูลที่เชื่อถือได้เลย หรือว่ำมำเพื่อรับใช้คุณชำยน้อยท่ำนนี้จริงๆ นะ?ทว่ำเขำเพิ่งพูดจบ ใบหูของเสี่ยวเป่ำก็ตั้งขึ้นเหลือบมองเขำทีหนึ่งได้ ได้ยินเสียอย่ำงนั้น“ดูสิ ดูสิ” อินหลิวเฟิงได้ใจทันที “ค่ำยกลสกัดกั้นเหล่ำนี้ท ำอะไรกับเสี่ยวเป่ำไม่ได้หรอก ไม่เช่นนั้นต้ำซือมิ่งก็คงไม่ปล่อยให้เสี่ยวเป่ำเข้ำไป”“…ก็ได้ ข้ำไม่รู้เรื่องเอง” กู้จื่อเฟิงได้แต่พูดเช่นนี้ส่วนเด็กน้อย เขำก็ก ำลังจับเหล่ำทำรกน้อยใส่ถุงแล้วเขำที่น ำถุงออกมำและใส่ลงไปทีละคน เมื่อจริงจังขึ้นมำแล้วก็ท ำอย่ำงมีระเบียบแบบแผน ท ำเอำอินหลิวเฟิงร้อนรนไม่ไหว “ท่ำนเสี่ยวเป่ำ เร่งมือหน่อย มังกรยักษ์จะกลับมำแล้ว”หำกเอ้อร์เหมำอยู่ที่นี่ เขำต้องไม่ปล่อยให้อินหลิวเฟิงพูดประโยคหลังออกมำแน่ เพรำะว่ำเอ้อร์เหมำรู้จักปำกอีกำของนำยท่ำนของเขำดีว่ำศักดิ์สิทธิ์เพียงใดดังนั้น อินหลิวเฟิงเพิ่งพูดจบกรร…
ม
