สุดไม่ใช่เขา แต่คือกู้จื่อเฟิง เพราะตบะของเจ้าหมอนี่ถูกจิ่วอิงสกัดไว้หมดแล้ว เท่ากับว่าเขาต้องทนด้วยร่างกาย
ของตนเท่านั้น หากไม่ใช่เพราะเขาเป็นเทพมานานแล้ว ด้วยรูปร่างที่เล็กกว่าของเขา คงถูกซัดจนร่างแหลกไปแล้ว แต่ถึงไม่แตก ตอนนี้ก็ถูกเหวี่ยงจนปวดเศียรเวียนเกล้าไปหมดแล้ว“อ้ะเนะ อ้ะเนะๆ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าดีใจเป็นพิเศษ เพราะท่านพ่อของเขากำลังพาเขากินลมชมวิวเยี่ยนอวี๋ปกคลุมสองพ่อลูกและตนเองไว้ด้วยชั้นแสงสีรุ้ง ดังนั้นพวกเขาทั้งครอบครัวจึงไม่ได้รับผลกระทบใดๆ เลย อินหลิวเฟิงที่อยู่ในสภาพทุลักทุเลบังเอิญเห็นพวกเขาพอดีก็พลันรู้สึกคับแค้นและริษยาขึ้นมาทันทีกรรเสียงคำรามของมังกรพุ่งใส่กระแสน ้าใต้น ้าอย่างบ้าคลั่ง อินหลิวเฟิงหูอื้อตาพร่าไปหมดจนดวงตาหมุนเป็นวงกลมแล้ว จากนั้น…ตูมกระแสน ้าไหลเชี่ยวลงสู่ทะเลสาบกว้างใหญ่เยี่ยนอวี๋รับรู้ได้ว่ามีกลิ่นอายที่ยิ่งใหญ่กำลังเข้าใกล้พวกเขาหากนางเดาไม่ผิด องค์เทพมังกรองค์นั้นคงปรากฏตัวแล้วในขณะเดียวกัน…“ไป”
ขณะที่กลิ่นอายนี้เข้าใกล้ ต้าซือมิ่งก็พาสองแม่ลูก อินหลิวเฟิงและกู้จื่อเฟิงหายตัวไปแล้ว เมื่อพวกเขาปรากฏตัวอีกครั้งก็อยู่ในพระราชวังแห่งหนึ่งแล้วเมื่อเยี่ยนอวี๋ตั้งใจมองก็พบว่าพระราชวังแห่งนี้เป็นที่ที่นางคุ้นเคยอยู่บ้าง?นี่มัน…
