”เขาแอบมองสองสามีภรรยาเพียงแค่ครู่หนึ่งก็ถูกมอบหมายงานให้โดยไม่รู้ตัวเสียแล้วไม่มีทางอื่น เขาได้แต่ป้อนเสี่ยวเป่าแล้วพูดไปแล้วก็น่าโมโห เขาต้องรับใช้ลูกของ ‘ศัตรู’ ทั้งยังต้องทำอย่างไม่มีทางเลือกด้วยขณะที่เยี่ยนเสี่ยวเป่ากินข้ามต้มคำแรกลงไป เจี่ยงหลงจย่งก็ปล่อยร้องโฮทันที “โถ บาปกรรม บาปกรรมจริงๆ…”ในขณะเดียวกัน…ซู่ ซู่ซ่า…
น ้าพุนั่นมีความเคลื่อนไหวอีกครั้ง เยี่ยนอวี๋มองไปทันที คิดในใจว่าหรือว่าตนเองจะเดาผิด เจ้าหมอนั่นมาหาถึงที่นี่จากแม่น ้าใต้ดินได้ทว่า… เยี่ยนอวี๋ยังไม่ทันเห็นชัดเจน ต้าซือมิ่งที่เดิมทีกอดภรรยาไว้ก็ยืนขึ้นแล้ว จากนั้น…เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เพิ่งกลืนข้าวไปได้ไม่กี่คำก็ถูกท่านพ่อของเขา‘จับ’ กลับไป“อ้ะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ต้องหยุดกินกลางคันตะลึงงันแต่อินหลิวเฟิงและกู้จื่อเฟิงก็ถูกกลิ่นอายอันหนาแน่นของต้าซือมิ่งปกคลุมไว้อย่างกะทันหัน ทั้งสองไม่ทันตั้งสติได้ก็ถูกโยนลงไปในน ้าแล้ว“บัดซบ” อินหลิวเฟิงอดพ่นคำหยาบออกมาไม่ได้กู้จื่อเฟิงสงสัยยิ่งกว่าว่าตนเองคงถูกล้างแค้นแน่ๆ ทว่าพวกเขาไม่ทันได้คิดมากไปกว่านี้ เพราะต้าซือมิ่งส่งคำพูดผ่านความคิดให้พวกเขาแล้ว “อย่าขัดขืน ไหลไปตามกระแสน ้า”“ขอปฏิเสธได้หรือไม่” อินหลิวเฟิงรู้สึกว่ากระแสน ้านี้เชี่ยวกรากมาก เขาถูกเหวี่ยงลงไปที่ก้นแม่น ้าหลายครา เขายังไม่สามารถขัดขืนมากเกินไป เขาถูกซัดเหวี่ยงจนกระดูกจะหักอยู่แล้วแต่คนที่ย ่าแย่ที่
