้มเสี่ยวเป่าอีก ช่าง…“ไม่สน” ต้าซือมิ่งที่คลอเคลียภรรยาก็สูดดมคอของนางเหมือนกับเสือดาวที่กำลังออดอ้อน เขาซุกไซ้ไปพลางพูดว่า “ข้าอยากพักแบบนี้”
เยี่ยนอวี๋ “…”นางทนไม่ได้กับสามีที่ออดอ้อนแบบนี้จริงๆ เหมือนกับที่นางทนไม่ได้กับเด็กน้อยที่มองนางด้วยดวงตากลมโตสุกใสน่ารักน่าชัง ทำให้นางยอมแต่โดยดี“…ก็ได้” เยี่ยนอวี๋ที่กอดคอของสามีไว้ นางยังจูบชายที่อยู่ข้างลำคอของตนเองและกอดเขาไว้แน่นกว่าเดิม “พักผ่อนนะ”ต้าซือมิ่งที่พึงพอใจแล้วก็เผยรอยยิ้ม มุมปากของเขาก็ยกขึ้นอย่างห้ามไว้ไม่อยู่ แต่เขาก็ผ่อนคลายอย่างรวดเร็วและหลับลึกไปแล้วเยี่ยนอวี๋จูบใบหน้าของเขาอย่างปวดใจ “สามี…” เจ้าต้องหายไวๆนะเด็กน้อยในครานี้ เขาก็เอ่ยขึ้นว่า “เนะ” เสร็จแล้ว“ได้เลย” อินหลิวเฟิงดับไฟเยี่ยนเสี่ยวเป่าก็บินพลางจับหน้าตนเอง “อ้ะเนะๆ อู้ว…” เขาหิวจนน ้าลายจะไหลลงมาแล้วครานี้กู้จื่อเฟิงตักข้าวต้มถ้วยหนึ่งให้คุณชายน้อยอย่างคล่องแคล่วเยี่ยนเสี่ยวเป่าเป่าข้าวต้มมังกรและยังทำให้อุณหภูมิของข้าวต้มอุ่นพอดีก่อนจะกินลงไป
ไม่เพียงเท่านี้…“เนะ”เด็กน้อยยังชี้ไปที่อินหลิวเฟิง บอกว่าต้องการให้เขาป้อนกู้จื่อเฟิงรีบสละตำแหน่งส่งถ้วยให้อินหลิวเฟิง ฝ่ายหลังเอ่ยขึ้นว่า“ท่านเสี่ยวเป่า ข้า… ไม่เคยป้อนข้าวเด็กจริงๆ นะ ท่านฝืนใจหน่อยให้กู้จื่อเฟิงป้อนท่านได้หรือไม่”เยี่ยนเสี่ยวเป่าเหลือบมองกู้จื่อเฟิงก่อนจะพยักหน้าบอกว่า “เนะ”ก็ได้กู้จื่อเฟิง “…
