าได้สองสามชิ้นสองพ่อลูกตระกูลเจี่ยงและผู้อาวุโสหมู่บ้านตระกูลเจี่ยงเห็นดังนั้นก็เหงื่อไหลลงมาราวกับสายฝน รู้สึกเหมือนกับว่ากำลังประจักษ์กับความอัปยศหนักหนา เจี่ยงหลงจย่งถึงกับหายบ้า “พวกเจ้า พวกเจ้าบังอาจกินเทพมังกร พวกเจ้า พวกเจ้าต้องถูกฟ้าผ่าตายแน่!”น่าเสียดายที่เขาเพิ่งพูดจบ อินหลิวเฟิงก็สับเนื้อมังกรจนละเอียดและใส่ลงไปในข้าวต้มแล้วผ่านไปไม่นาน กลิ่นหอมฟุ้งอบอวลไปทั่วเจี่ยงหลงจย่งน ้าตานองหน้า “บาปกรรม บาปกรรมจริงๆ…”
อินหลิวเฟิงยังพูดว่า “ต้าซือมิ่งท่านลองมาดูว่าข้าวต้มเนื้อมังกรจวนได้ที่หรือยัง”“อ้ะเนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าทำท่าจะลงไปดูอย่างดีอกดีใจ ทว่าทันทีที่เขาลงมาจากอ้อมอกของท่านพ่อเขาก็เกือบล้มหัวคะมำ โชคดีที่เขาบินขึ้นมาพอดีต้าซือมิ่งจึงไม่ลุกขึ้นแล้ว เขานั่งโอบภรรยาอยู่ที่เดิม “ให้เสี่ยวเป่าไปดูเอง เขาคิดว่าได้ก็คือได้แล้ว”“เจ้าแน่ใจหรือ” เยี่ยนอวี๋สงสัยต้าซือมิ่งที่ก้มศีรษะลง เขาก็อุ้มภรรยาขึ้นมาขนานกับลำตัวระดับอก เยี่ยนอวี๋ถูกเขาอุ้มขึ้นไปอย่างไม่ทันตั้งตัว นางทำท่าจะไม่ยอมแต่ต้าซือมิ่งมีแรงเยอะมาก อุ้มนางไว้ไม่ปล่อย “เสี่ยวเป่ากินข้าวมาเยอะขนาดนี้ ความสามารถในการชิมรสต้องมีอยู่แล้ว ไม่เชื่อเจ้าลองดู”“เช่นนั้นเจ้าก็อย่าอุ้มข้าแบบนี้ มันแปลกๆ” เยี่ยนอวี๋อยากจะเปลี่ยนท่า การถูกเขาโอบจากด้านข้างก็ใกล้ชิดมากพออยู่แล้ว เขายังอยากอุ้มนางเข้ามาในอ้อมอกต่อหน้าทุกคนเหมือนกับที่อุ
