เขาแล้ว “อ้ะเนะๆๆ…”เป่าฟังไม่รู้เรื่อง เป่าปวดหัวหรงอี้ที่จับเด็กน้อยลงมาและรวบตัวเขาไว้ในอ้อมอกก็จูบหน้าผากของภรรยาอีกครั้ง “ข้าคิดว่าเขาคงไม่มา เราต้องไปหาเขา”“หากช้าไปจะถูกเขาวางกับดักหรือไม่” ครานี้เยี่ยนอวี๋เข้าใจแล้วว่าเหตุใดเมื่อครู่นี้สามีจึงอยากจะไปหาองค์เทพมังกรที่ว่า เพราะอยากจะจู่โจมขณะที่ศัตรูตั้งตัวไม่ทันนั่นเอง แต่นางห้ามไว้แล้วดังนั้น…“ก็ดีเหมือนกัน ให้เขาได้เตรียมตัว อาจจะสร้างความประหลาดใจให้ข้าได้” ต้าซือมิ่งลูบหลังของเด็กน้อย ก่อนจะพูดถึงเสี่ยวเป่า“อีกอย่างเสี่ยวเป่าก็หิวแล้ว”“อ้ะเนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ขยับแขนและขาไปมา เขาก็มองไปที่อินหลิวเฟิงและกู้จื่อเฟิงแล้วกู้จื่อเฟิงในครานี้กำลังถูกอินหลิวเฟิงเหน็บแนม “อย่าหาว่าข้าเช่นนั้นเช่นนี้เลยนะ พี่จื่อเฟิง ทักษะการใช้มีดของเจ้าแย่มาก”
“เจ้าคิดเองว่าข้าทำอาหารเป็น แต่ข้าไม่เคยทำอาหารเลย” กู้จื่อเฟิงโมโหจะตายอยู่แล้ว ศาสตร์ทั้งหกของวิญญูชนไม่มีเรื่องศิลปะการทำอาหารเสียหน่อยอินหลิวเฟิงจึงต้องลงมือด้วยตนเองและยังส่ายศีรษะไม่หยุด “ข้าว่านะ หน้าตาดีเสียเปล่าจริงๆ เจ้าดูต้าซือมิ่งเป็นตัวอย่างสิ เรื่องครัวนี่สุดยอด”กู้จื่อเฟิง “…”เขาไม่เคยรู้เลยว่าหน้าตาและและทักษะการทำอาหารจะเกี่ยวข้องกันและยังเอามาเปรียบเทียบกันได้ด้วย“เอาเถอะ ทำไม่เป็นเจ้าก็ไปก่อไฟแล้วกัน ประเดี๋ยวให้ต้าซือมิ่งมาคุมไฟ” อินหลิวเฟิงพูดพลางตัดเนื้อมังกรออกม
