อินหลิวเฟิง “…”เขาอยากจะถามนายน้อยเป่าว่าเหตุใดจึงต้องจงใจหาเรื่องเขาเพียงคนเดียวด้วยนะ แต่เขาไม่มีเวลาถามแล้ว เพราะว่าคนดุร้ายที่อยู่รอบทิศเหล่านั้นพุ่งเข้ามาหาเขาแล้ว“เดี๋ยวก่อน…” อินหลิวเฟิงคว้ามือของกู้จื่อเฟิงที่อยู่ข้างกายไว้ด้วยไหวพริบทันที “พวกเจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ใช่คนอย่างที่พวกเจ้าคิด ข้ามีคนที่ชอบพอแล้ว คือท่านนี้เอง”“!”กลุ่มชายฉกรรจ์ชะงักทันที ข้อมูลที่ได้รับจากอินหลิวเฟิงหนักหนาเกินไป เพราะสิ่งที่พวกเขาเห็นตรงหน้าคือผู้ชายสองคนนี่กู้จื่อเฟิงที่ถูกจับมือไว้กะทันหัน เขาก็… รู้สึกเองซวยจริงๆ เขาพยายามสลัดมือให้หลุดจาก ‘มือหมาป่า’ เพื่อปลีกตัวเองออกจากเจ้าคนโรคจิตคนนี้ ทว่าอินหลิวเฟิงกลับเปลี่ยนมาโอบเอว ‘บาง’ ของเขา และยังพูดอย่างเขินอายว่า “ทุกท่าน เป็นความเข้าใจผิดจริงๆ ข้าไม่ชอบผู้หญิง เข้าใจผิดไปแล้วล่ะ”กู้จื่อเฟิง “ปล่อย มือ”เพียงแค่คำสองคำสั้นๆ กลับเต็มไปด้วยความแค้นเคือง เห็นได้ชัดว่าเขาโมโหจริงๆ แล้ว
แต่อินหลิวเฟิงยังคงแสดงต่อไปว่า “พอแล้วๆ ทุกคนแยกย้ายเถอะ เลิกดูได้แล้ว สตรีของข้าเขินอาย จะตีข้าอยู่แล้ว แยกย้ายเถอะนะ”กู้จื่อเฟิงที่หน้าดำหน้าแดง เขาก็ยิ่งอยากต่อยคนจริงๆ หากไม่ได้ถูกจิ่วอิงผนึกตบะทั้งหมดของเขาไว้ตั้งแต่ที่ถูกพามาหาเยี่ยนอวี๋น่ะนะที่น่าเสียดายคือ เมื่อกู้จื่อเฟิงยิ่งโมโห ท่าทางของเขาก็ยิ่งทำให้ผู้คนหวั่นไหว เพราะว่าเขาเกิดมามีหน้าตางดงาม หน้าหวาน
