“เนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองไปที่หมาป่ายักษ์เฟนเลย์เป็นคนแรกดวงตากลมโตทั้งคู่ของเขายังเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม เห็นได้ชัดว่าเขาลืมไปแล้วว่าเจดีย์น้อยสีขาวคืออะไรเยี่ยนอวี๋และต้าซือมิ่งยังจำได้ สองสามีภรรยาจึงมองไปที่เฟนเลย์อย่างพร้อมเพรียงพูดว่า “ปล่อยมันออกมา”เจดีย์น้อยสีขาวที่ปรากฏตัวขึ้นดึงความทรงจำที่ทำให้เด็กน้อยหวาดกลัวออกมา เขามุดศีรษะเข้าไปในซอกคอของท่านแม่ทันที“แม่ แม่…”เฟนเลย์รู้สึกจุก “…” มักรู้สึกว่าเด็กน้อยเล่นละครเกินจริงอยู่เสมอ ถึงอย่างไรมันยังคงไม่เชื่อว่านายน้อยจะกลัวเจดีย์สีขาวธรรมดาองค์นี้เยี่ยนอวี๋กอดเด็กน้อยตัวนุ่มนิ่มไว้แน่น ปลอบว่า “เสี่ยวเป่าไม่กลัว มันไม่มีสีแดงเสียหน่อย เจ้ากลัวอะไร”“พูด เป็น” เยี่ยนเสี่ยวเป่ารู้สึกว่าสิ่งของที่พูดได้ล้วนไม่ใช่ของปกติ มันอาจจะอ้าปากกัดเขาที่น่ารักน่าชังได้ตลอดเวลาเยี่ยนอวี๋ไม่เข้าใจตรรกะแปลกประหลาดในใจของเด็กน้อย นางคิดแค่ว่าเด็กน้อยไม่ค่อยได้เจออาวุธที่พูดได้ อย่างเช่นกระบี่ไท่ชางของนางก็พูดไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงตกใจกับอาวุธที่พูดเองได้
เจดีย์น้อยสีขาวในครานี้มันก็เงียบไม่พูดอะไร ไม่กล้าทำให้เจ้านายคนใหม่ของมันตกใจ แม้เจ้านายคนใหม่ของมันเหมือนจะยังไม่ได้ยอมรับมันก็ตามต้าซือมิ่งขมวดคิ้วเรียวยาว เพราะว่าเขาไม่สามารถรับรู้ถึงกลิ่นอายของ ‘ตนเอง’ เลยเมื่อเยี่ยนอวี๋เห็นสีหน้าของเขาก็รู้ว่าเขากำลังคิดอะไร กลับถามเจดีย์สีขาวว่า “เ
