หนึ่ง “อ้ะเนะ” พ่อ
ครานี้เอง…อย่าว่าแต่เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่พบว่าผิดปกติเลย แม้แต่เยี่ยนอวี๋ที่อุ้มเขาก็ค่อยๆ พบว่าเด็กน้อยที่นั่งอยู่บนบ่าด้านซ้ายของนางตัวเบาหวิวและตัวเล็กลงมากด้วยหรงต้าซือมิ่งที่ลืมต้าขึ้น เขาก็มองเด็กน้อยที่ ‘กลับไป’ เป็นทารกวัยสามเดือนอย่างอ ้าอึ้ง กลายเป็นสภาพเหมือน ‘หนอนตัวน้อย’ ที่เขาเห็นเมื่อครั้นแรกพบ“อ้ะเนะ อ้ะๆๆๆ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าร้อนรน เพราะว่าเขาพบว่าเขาพูดไม่ได้แล้ว ได้แต่ส่งเสียงร้อง อ้ะๆเนะๆ ไม่ได้ความ ทำเอาเขาโมโหจนร้องไห้ “แงงง…”เยี่ยนอวี๋ “…” นางพบว่าการเดินทางครั้งนี้มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นมากมายต้าซือมิ่งรับเด็กน้อยไปอย่างสงบ “ร้องไห้ทำไม ไม่ใช่เรื่องใหญ่เสียหน่อย”“แง” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากอดท่านพ่อของเขาไว้แน่น รู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่มาก เขาเรียก ‘พ่อ’ ไม่ได้แล้ว น่าสงสารมากเลย เขาพยายามพูดแล้ว แต่เจ้าปากนี่ไม่เอาไหน เปล่งเสียงที่ถูกต้องออกมาไม่ได้ “ฮือ…”
อินหลิวเฟิงจึงพูดขึ้นทันทีว่า “พวกเจ้าดูสิ สิ่งที่ข้าพูดล้วนเป็นความจริง ทารกน้อยร้องไห้ขนาดนี้คงเป็นเพราะเมื่อครู่นี้เขาคิดว่าเขาจะเสียท่านพ่อไปแล้ว”“นี่มัน…” ชานร่างกำยำมองไปที่สตรีอุดมสมบูรณ์ที่เดินเข้ามาทันที “คุณหนูเจี่ยง เรื่องนี้…” ทารกน้อยยังเด็กเช่นนี้ ย่อมต้องพูดความจริงแน่นอนอินหลิวเฟิงจึงเพิ่งรู้ว่าสตรีที่อ้วนท้วมไร้ที่เปรียบคนนี้คือสตรีที่ถูกแอบดูตอนอาบน ้าที่ว่า เขาคงทน
