เด็กน้อยที่เดิมทีสงบนิ่ง เมื่อได้ยินดังนั้นก็ร้อนรน “แล้ว ทำยังไง”เหตุใดพ่ออาการไม่ดี แล้วแม่ยังหายไปเล่า นี่จะทำอย่างไรดี เป่าร้อนใจจะตายอยู่แล้วต้าซือมิ่งก่ายหน้าผาก เขากำลังครุ่นคิด ทว่าเป็นเรื่องยากมากที่เขาจะต้องพยายามประคองสติและครุ่นคิด ในขณะที่เขาในตอนนี้กำลังจะหลับ“เฮ้อ” น่ากังวลใจจริงๆ เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถอนหายใจเขาก็ลุกขึ้น“ต้องให้ เป่าออกโรงอยู่ดี”หยวนสื่อเทียนจุน “…” ?เขายังไม่เข้าใจเลย เด็กน้อยก็ไพล่มือทั้งสองข้างไว้ด้านหลังทำท่าจะเดินออกไปแล้ว “เป่า ง้อแม่เอง…”หยวนสื่อเทียนจุน “?”เขายิ่งไม่เข้าใจแต่ต้าซือมิ่งเข้าใจแล้ว เขาเรียกเด็กน้อย “เสี่ยวเป่า พาพ่อไปด้วย”“ได้ หรือ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่หันหลังกลับมาก็ถามว่า “เดินได้?”เขากลัวว่าท่านพ่อเขาออกไปแล้วจะอาเจียนเลือดออกมาอีก
ต้าซือมิ่งพูดขึ้นว่า “เร็วๆ เข้า รีบหาแม่เจ้าให้เจอ พ่อก็จะไม่เป็นอะไร”เมื่อสิ้นเสียง… เด็กน้อยก็วิ่งเตาะแตะกลับมานั่งข้างกายท่านพ่อหยวนสื่อเทียนจุนคิดว่าเด็กน้อยจะไปประคองท่านพ่อเขา ทว่ากลับนอนข้างกายท่านพ่อเขาทันที?“…” ???หยวนสื่อเทียนจุนไม่เข้าใจจริงๆ แต่เขารับรู้ได้อย่างรวดเร็วว่ามีจิตเหนือสำนึกแผ่ซ่านออกไปจากร่างกายน้อยๆของเด็กน้อยที่หลับลึกไปแล้ว ทำให้เขาร้องเสียงหลงทันที “นี่มัน…” นายน้อยกำลังใช้จิตเหนือสำนึกหานายท่าน?และความจริงก็คือ เขาทายถูกเยี่ยนเสี่ยวเป่ากำลังใช้ ‘มนต์นิทรา’ ที่ไม่เหมือนใ
