ครหาท่านแม่ของเขาหรงต้าซือมิ่งที่รับรู้ได้เช่นกันก็ลูบศีรษะของเด็กน้อยอย่างปลื้มใจรู้สึกว่าลูกคนนี้ดูแลตนเองได้แล้ว มีความสามารถจริงๆหยวนสื่อเทียนจุนเองก็คิดเหมือนกัน “จวินโฮ่ว นายน้อยวิเศษยิ่งนัก”ต้าซือมิ่งที่ยกมุมปากเล็กน้อย เดิมทีเขาอยากจะตอบ แต่เขาประคองสติได้ยาก คำพูดไม่กี่คำเหล่านี้ใช้พลังงานมากเกินไป
สำหรับเขาในตอนนี้ อีกทั้งเด็กน้อยก็ ‘รับหน้าที่’ อันหนักหนาไว้แล้ว…ต้าซือมิ่งจึงหลับไปอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าหยวนสื่อเทียนจุน “…”เขาที่พูดไม่ออก ในที่สุดก็ตรวจชีพจรให้ต้าซือมิ่งเพราะเป็นห่วงมาก จากนั้นเขาก็เคร่งเครียดทันที เกือบจะพูดไม่ออก เพราะว่าสถานการณ์ของต้าซือมิ่งย ่าแย่มาก นอกจากอวัยวะและเส้นชีพจรร้าวแล้ว กระดูกและวิญญาณก็กำลังแตกร้าวเช่นกัน เขาอยู่ได้อีกไม่นานแล้วหรงต้าซือมิ่งที่เป็นเช่นนี้ทำให้แม้แต่หยวนสื่อเทียนจุนก็ไม่สามารถอยู่ในความสงบได้ “จวินโฮ่ว…”มันยากสำหรับเขาที่จะจินตนาการว่าเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว จวินโฮ่วท่านนี้ยังสงบนิ่งได้เช่นนี้ หากไม่ใช่เพราะเขาตรวจชีพจร เขาคงไม่รู้เลยว่าสถานการณ์ของอีกฝ่ายจะย ่าแย่ถึงเพียงนี้ มิน่านายท่านจึงรีบร้อนเช่นนี้ กระทั่งคิดจะหยุดการกลืนกินแอตแลน เพราะว่า… หากเป็นเช่นนี้ต่อไป จวินโฮ่วต้องตายแน่ๆ ไม่ใช่อย่างที่กู้จื่อเฟิงอะไรนั่นบอกว่าจะไม่ตายเสียหน่อย เกือบจะถูกหลอกซะแล้ว เกือบจะถูกท่าทีของจวินโฮ่วท่านนี้หลอกเสียแล้ว
