เป่าแล้วส่วนเจ้าตัวน้อย เขาก็ไปอุ้มท่านพ่อเขาแล้ว เสียดายที่เขาตัวเล็กเกินไป อุ้มไม่ไหว“ข้าเอง นายน้อย” ครานี้หยวนสื่อเทียนจุนรู้ว่าเด็กน้อยจะทำอะไร เขาจึงต้องการเข้าไปช่วยอุ้มแต่ต้าซือมิ่งลืมตาขึ้นอีกครา “ข้าขึ้นไปเอง”“พ่อ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าดีใจ “จะหายแล้ว?” เขามักคิดว่าทุกครั้งที่ท่านพ่อตื่นหมายความว่าอาการของพ่อดีขึ้นทุกครั้งแต่ความจริงย่อมไม่ใช่เช่นนั้น แต่ต้าซือมิ่งไม่ได้พูดถึง เขารวบตัวเด็กน้อยไว้ในอ้อมอก ในขณะเดียวกันก็เหินขึ้นไปบนหลังของหมาป่ายักษ์เฟนเลย์ไม่เพียงเท่านี้…
ต้าซือมิ่งที่หลับไปครู่หนึ่งและอาการดีขึ้นเล็กน้อยก็กำชับหยวนสื่อเทียนจุนว่า “จับตาดูแดนมืดและยมโลกให้ดี”“…ได้” แม้หยวนสื่อเทียนจุนจะสงสัย แต่เขาก็รู้ว่าตอนนี้ไม่เหมาะจะถาม คิดแค่ว่าจะไปยมโลกเพื่อตรวจสอบ ถึงอย่างไรเขาก็เข้าใจหากจะให้เขาจับตาดูแดนมืด แต่จับตาดูยมโลกหมายความว่าอย่างไรกัน หรือว่ายมโลกมีปัญหาด้วยอย่างนั้นหรือเมื่อคิดได้เช่นนี้ หยวนสื่อเทียนจุนก็พลาดโอกาสที่จะได้ส่งสองพ่อลูก เมื่อเขาดึงสติกลับมา สองพ่อลูกและเฟนเลย์ก็หายไปแล้ว ทำเอาจิ่วอิงที่รับรู้ได้รีบมุดเข้ามา “เกิดอะไรขึ้น เหตุใดอี้เอ๋อร์และเสี่ยวเป่าก็จากไปด้วย”“ไปหานายท่านน่ะ” หยวนสื่อเทียนจุนตอบจิ่วอิง “???” ภรรยาอี้เอ๋อร์ไปหายามิใช่หรือ ทำไมสองคนนี้ไม่รอที่นี่ ยังจะออกไปข้างนอกอีก?“หรือว่าเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เป็นอะไรไป” เยี่ยนชิงที่ตามเข้ามาถา
