ย แม้ทวารทั้งเจ็ดของเขากำลังหลั่งเลือด แต่รอยยิ้มของเขายังคงสง่างดงาม “ใช่แล้ว กลับสำนักชางอู๋ หน้าต้นอู๋ถง”“ได้!” เยี่ยนอวี๋รีบอุ้มสามีและเด็กน้อยไว้ในอ้อมกอด เพราะว่าความเร็วของหมาป่าเฟนเลย์ สำหรับนางแล้วยังคงช้าเกินไป นางต้องพาสามีของนางกลับไปเองชู่!เฟนเลย์ที่ถูกทอดทิ้ง หลังจากที่เขาเก็บต้นไม้แห่งชีวิตแล้วก็กลายเป็นลำแสงกลับไปอยู่บนหลังมือของเด็กน้อย
เด็กน้อยที่ถูกท่านพ่ออุ้ม เขาหยุดร้องไห้แล้ว ตั้งแต่ที่ท่านพ่อเขาบอกว่า ‘ปวดศีรษะ’ เขาก็ไม่ได้ร้องไห้เสียงดังอีก แต่ยังคงน ้าตาไหลอย่างเศร้าเสียใจ“ไปๆๆ กลับไป!” จิ่วอิงรีบตามไปซีหวังหมู่เตรียมตัวจะตามไปด้วย กลับถูกเซ่าเฮ่าคว้าไว้ “ส่งข่าวให้ข้าด้วย”“รู้แล้วๆ! เจ้าดูแลที่นี่ให้ดี! อย่าให้นายท่านต้องกังวล” ซีหวังหมู่พูดจบก็ตามไปแล้วส่วนเซ่าเฮ่า เขาย่อมต้องเฝ้าอยู่ที่นี่ แม้เขาจะเป็นห่วงมากก็ตามแต่ก็เพราะว่าเขาเป็นห่วง เขาจึงยิ่งต้องอยู่ที่นี่ จะให้ใต้เท้าของพวกเขาวอกแวกไม่ได้…ในขณะเดียวกัน หยวนสื่อเทียนจุนที่อยู่สวรรค์เก้าชั้นฟ้าไกลออกไปก็เริ่มนับนิ้วทำนาย เพียงแต่ว่าเขาเพิ่งจะเริ่มก็กระอักเลือดออกมาเยี่ยนชิงตกใจ “เป็นอะไรไปหรือ”“แค่ก!” หยวนสื่อเทียนจุนที่เช็ดเลือดมุมปากเสร็จก็ปรับลมปราณ “ลางร้ายคงเป็นจริงแล้ว”เยี่ยนชิงหน้าซีด “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เกิดเรื่องแล้วหรือ!”
“ไม่แน่ใจ ทำนายไม่ได้” หยวนสื่อเทียนจุนพูดได้เพียงว่า “เราไปดูกันเถอะ”“
