เลือดนั้นยังกระเซ็นใส่ศีรษะของเด็กน้อยพอดี ทำเอาเขาตกตะลึงครู่หนึ่ง “เนะ?”สีหน้าเยี่ยนอวี๋พลันเปลี่ยน “สามี!”ต้าซือมิ่งปล่อยมือที่กอดสองแม่ลูกไว้ก่อนจะสลบไป“สามี!” เยี่ยนอวี๋รับหรงอี้ที่เกือบจะล้มลงไปไว้โดยไม่สนใจเด็กน้อยเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่จับศีรษะของตนเอง เขาก็บินขึ้นมาเองแล้ว“อ้ะเนะ?” เขาที่สับสนกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีแล้ว ได้แต่ส่งเสียงเล็กเสียงน้อยด้วยสัญชาติญาณซีหวังหมู่อุ้มเด็กน้อยไว้ นางเช็ดศีรษะให้เด็กน้อยอย่างใส่ใจ ในขณะเดียวกันก็ถามว่า “นายท่าน จวินโฮ่วเป็นอะไรหรือ”“ไม่ต้องสนว่าเป็นอะไร รีบออกจากที่นี่ก่อน!” จิ่วอิงเร่งเร้าทันทีเยี่ยนอวี๋พยักหน้า นางพาทุกคนออกจากจักรวาลทางเหนือและมาปรากฏตัวต่อหน้าเซ่าเฮ่าขณะที่พวกเขาปรากฏตัว เซ่าเฮ่าก็สังเวยพิณโบราณให้กับจักรวาลทางเหนือที่พังทลาย “ขุนเขาและท้องทะเลจงเสถียร! ดนตรีฟ้าดิน”
เตร้ง!ขณะที่เสียงพิณบรรเลง กฎแห่งมิติอันเก่าแก่ปลอบประโลมจักรวาลทางเหนือที่แตกสลายราวกับแป้งข้าวเหนียวที่เหนียวนุ่มอุดรอยร้าวที่กระจายไปทั่ว บรรเทาการล่มสลายของจักรวาลแห่งนี้เยี่ยนอวี๋ในเวลานี้ นางตรวจชีพจรให้ต้าซือมิ่งด้วยสีหน้าสงบนิ่งแต่มือที่จับไหล่ของต้าซือมิ่งไว้แน่นแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่านางประหม่าและกังวลมากเด็กน้อยในครานี้ก็เงียบ เขามองท่านพ่อของเขาด้วยใบหน้าที่ตึงเครียด กำมือน้อยๆ ไว้แน่น เห็นได้ชัดว่าเป็นห่วงท่า
