เมื่อเสี่ยวเป่าเห็น…“โฮ!”เขาก็ปล่อยเสียงร้องโฮออกมา “พ่อออ…”ต้าซือมิ่งขมวดคิ้ว “หยุด”“โฮฮฮ…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าหยุดไม่ได้จริงๆ เขายังยื่นมือไปทำท่าจะเช็ดเลือดที่สกปรกเหล่านั้น เช็ดไปพลางร้องไห้เสียงดังกว่าเดิม น ้าตาก็ไหลลงมาไม่หยุดเหมือนกับสายฝน ทำเอาเขามองเห็นท่านพ่อของเขาไม่ชัดแล้ว “โฮ! ฮือออ…”ต้าซือมิ่งจำเป็นต้องโอบเด็กน้อยคนนี้ไว้ “ไม่ร้องๆ ร้องจนพ่อปวดหัวแล้ว”เยี่ยนอวี๋กลับไม่มีเวลาปลอบลูกที่ร้องไห้อย่างหนัก นางกำลังเช็ดเลือดให้สามีที่อาการสาหัสยิ่งกว่า น ้าตาก็ไหลลงมาด้วย “บอกข้ามาว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น”เยี่ยนอวี๋รู้ว่าสามีคนนี้ของนางนอกจากจะไม่ใช่คนของสามภพแล้ว เขายังไม่ใช่คนของสองจักรวาลด้วย ดังนั้นอาการบาดเจ็บของเขา นางจึงไม่สามารถช่วยเหลือได้ มิเช่นนั้นด้วยความสามารถของนางที่หยั่งรู้กฎระเบียบของสามจักรวาลแล้ว นางคงต้องช่วยอะไรเขา
ได้บ้าง และก็เป็นเพราะเช่นนี้ เยี่ยนอวี๋จึงน ้าตาไหล นางกังวลมากนางกลัวว่า…ต้าซือมิ่งที่กอดเด็กน้อยยังต้องกอดภรรยาไว้ “ไม่เป็นอะไรหรอก”“ข้าไม่เชื่อ บอกข้ามาว่าข้าต้องช่วยเจ้าอย่างไร” เยี่ยนอวี๋พยายามคุมตนเองให้สงบ เพราะว่านางรู้ดีว่าความกังวลและความหวาดกลัวล้วนไร้ประโยชน์ นางต้องช่วยเขา ต้องช่วยเขาให้ได้หรงอี้เข้าใจนาง เขาจึงพูดว่า “กลับไป”“กลับสวรรค์เก้าชั้นฟ้า? หรือว่ากลับสำนักชางอู๋” เยี่ยนอวี๋ถามทันที เห็นได้ชัดว่ารับรู้บางอย่างหรงอี้ยิ้มเล็กน้อ
