นเขาเริ่มกังวลเทียนตี้ขมวดคิ้ว “สามีของอาจารย์คงเป็นอะไรไป” เขาสัมผัสได้ว่าเยี่ยนอวี๋ไม่ได้เป็นอะไร แต่ต้าซือมิ่งที่อยู่ในอ้อมกอดของนางตกอยู่ในสถาณการณ์ย ่าแย่มาก เหมือนกับว่าชีวิตกำลังร่วงโรยสิบสองเทพขุนเขามองหน้ากันไปมา ตอนนี้ได้แต่ภาวนาในใจเงียบๆ เพราะต่างคนต่างทำหน้าที่ของตนอยู่ ไม่สามารถจากไปได้ในขณะเดียวกัน… เยี่ยนอวี๋ก็พาสองพ่อลูกในอ้อมอกสถิตลงมาที่เมืองชางอู๋แล้ว เมืองที่นางและต้าซือมิ่งมีเยี่ยนเสี่ยวเป่าการกลับมาอีกครั้ง เยี่ยนอวี๋ไม่มีเวลาให้หวนรำลึกถึงความทรงจำต่างๆ นางอุ้มสองพ่อลูกกลับไปที่ที่ปรมาจารย์วิญญาณสำนักชางอู๋อยู่แล้ว
และการมาของนางไม่มีผู้ใดสัมผัสถึง แม้แต่เยี่ยนหงชวนเองก็ไม่รู้สึก จนเมื่อเยี่ยนอวี๋ทั้งครอบครัวปรากฏตัวต่อหน้าเยี่ยนหงชวน เขาก็ตกตะลึงจนลุกยืนขึ้น “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ เสี่ยวเป่า หลานเขย พวกเจ้า…”“ท่านตาทวด เดี๋ยวเราค่อยคุยกันนะเจ้าคะ” ขณะที่เยี่ยนอวี๋พูดนางก็อุ้มสามีที่อยู่ในอ้อมอกไปใต้ต้นอู๋ถง ให้เขาพิงนางที่ใต้ต้นอู๋ถงบัดนี้ต้นอู๋ถงต้นนี้เติบโตกลายเป็นต้นไม้ที่สูงสง่าเป็นร่มเงาได้แล้ว หงส์เพลิงในนั้นมีชีวิตชีวายิ่งกว่า มันออกมาต้อนรับ “นายหญิง”เยี่ยนอวี๋กลับไม่มีเวลาสนใจ นางถามสามีในอ้อมอก “เป็นอย่างไรบ้าง”เพียงแต่ว่านางเพิ่งถามเสร็จ ต้าซือมิ่งยังไม่ทันตอบ สีผมของเขาก็ให้คำตอบทั้งหมดแทนแล้ว เพราะว่าผมของเขาขาวโพลนไปหมดแล้ว“ฮือ…” น ้าตาของเยี่ยนเสี
