บอ้วน“ทำได้ดี!”เจดีย์สีขาวพูดขึ้นอย่างมีความสุข เปลวไฟอ่อนมากมายปกคลุมเด็กน้อยไว้ เห็นได้ชัดว่าต้องการกลืนกินเจ้าตัวน้อยเข้าไปแล้ว แต่แล้ว…ชู่! ชู่! ชู่!…ใบไม้สีเขียวที่งอกออกมาจากร่างกายของเด็กน้อยพันเจดีย์สีขาวไว้อย่างแน่นหนา
ไม่เพียงเท่านี้…“อ้ะเนะ!”เด็กน้อยทุบยอดเจดีย์ของเจดีย์สีขาวด้วยค้อนจนเกิดเสียงทุบดังสนั่น ทำเอาสติของบัลเดอร์พังทลายทันที เท่านี้ยังไม่จบ…หงับ…เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ใช้ปากกัดยอดเจดีย์ ทั่วทั้งร่างของเขาก็แผ่ซ่านแสงสีขาวอันคลุมเครือออกมาเมื่อแสงนี้ปรากฏขึ้น… หมาป่ายักษ์เฟนเลย์ก็รู้ว่า “เจดีย์นี้จบเห่แน่”ต้นไม้แห่งชีวิตก็ถูกนายน้อยในสภาพเช่นนี้ ‘กิน’ ไปบัดนี้เจดีย์สีขาวหลังนี้เกรงว่าจะหนี ‘ตาย’ ไม่ได้ ต้องถูกกินแน่ๆ!หากมันโชคดีพอ อาจจะยังพอเหลือลมหายใจสุดท้ายเหมือนกับต้นไม้แห่งชีวิตนั่น หากโชคร้าย… หมาป่ายักษ์เฟนเลย์ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเจดีย์หลังนี้ต้องกลายเป็น ‘นม’ ของนายน้อยแน่นอนทว่า… เฟนเลย์พบในทันทีว่า มันคิดผิดแล้ว เพราะว่าเจดีย์สีขาวหดขนาดลงอย่างรวดเร็วและส่งเสียงขอความเมตตาอย่างเจ้าเล่ห์“นายน้อยไว้ชีวิตด้วย! ข้าน้อยจะปล่อยท่านแม่เจ้าออกมาเดี๋ยวนี้”ครานี้เอง…
“อ้ะเนะ!”เด็กน้อยตกใจอีกครั้ง เขาชะงักไปและยังอุ้มเจดีย์น้อยสีขาวนั่นบินเข้าไปในอ้อมอกของท่านพ่ออย่างรวดเร็วหมาป่ายักษ์เฟนเลย์ “…” ดีที่นายน้อยไม่ได้ขว้างเจดีย์ทิ้งไป คงเป็นเพราะเจดีย์นี้ยังไม่คายท่านแม
