เสียงสง่าดุจเสียงพิณค่อยๆ ดังขึ้นฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!…อักษรรูนที่ถูกผนึกไว้รอบกายพวกเยี่ยนอวี๋พากันหลั่งไหลไปหาต้าซือมิ่งราวกับได้ยินคำสั่งเรียกรวมตัว ราวกับนกนางแอ่นที่แย่งกันกลับรัง“โอ!” ซีหวังหมู่อุทาน “จวิ้นโฮ่วสุดยอดเลย!”“แน่นอน…” จิ่วอิงตอบอย่างภูมิใจเยี่ยนอวี๋กลับขมวดคิ้วมองบัลเดอร์ เพราะว่าสีหน้าของฝ่ายหลังยังคงดูสงบ เหมือนกับว่านอกจากจะมั่นใจว่าจะชนะแล้ว ยังล่วงรู้ว่าจะเกิดเรื่องเหล่านี้ได้ตั้งแต่แรกและในครานี้เอง…“ระเบิด!”เสียงที่ยังคงอ่อนโยนของบัลเดอร์ระเบิดอักษรรูนทั้งหมด แม้อักษรรูนเหล่านี้จะถูกต้าซือมิ่งเรียกกลับเข้าไปในร่างกายแล้ว แต่เหมือนกับว่าจะถูกทำลายเช่นกันนี่มัน…
ซีหวังหมู่อุทาน ‘บัดซบ’ เพราะมันได้ยินอย่างชัดเจนว่าเสียงระเบิดที่ดังขึ้นจากในร่างกายของจวินโฮ่วของพวกมันดังมากเยี่ยนอวี๋ปล่อยพลังฟื้นคืนชีพที่แข็งแกร่งที่สุดไปยังต้าซือมิ่งที่อยู่ข้างกาย เห็นได้ชัดว่านางเองก็คิดว่าสามีของนางได้รับบาดเจ็บสาหัส ทว่า… กลับไม่เป็นเช่นนั้นแซ่ด! แซ่ด! แซ่ด!…ควันสีดำค่อยๆ ลอยออกมาจากร่างกายของต้าซือมิ่งหลังจากเสียงระเบิดดังขึ้นได้ไม่นาน ราวกับเป็นไอเสียที่ถูกขับออกมาจากร่างกายนี่มัน…“???”ซีหวังหมู่งงเป็นไก่ตาแตกต้าซือมิ่งจึงพูดขึ้นว่า “ลูก”“อะ ไร” เด็กน้อยที่ทั้งที่กำลังนอนแต่กลับยังตอบได้ ทำเอาเยี่ยนอวี๋งุนงงทว่าต้าซือมิ่งรู้ดีว่านี่คือวิธีการ ‘หยั่งรู้ด้วยการนอน’ อันเป็นเอกล
