จากท้องฟ้า นางตบเข้าที่ศีรษะของซีหวังหมู่ทีหนึ่ง “กี่ครั้งแล้วที่เจ้าโดนข้าตีเช่นนี้ ยังไม่เลิกนิสัยนี้อีก!”“ฮี่ๆๆ…” ซีหวังหมู่ที่ถูกตีหัวเราะฮี่ๆสีหน้าของเยี่ยนอวี๋จริงจัง
ซีหวังหมู่ยอมรับผิดทันที “นายท่านอย่าโมโหเลย ต่อไปซีซีจะไม่ทำเช่นนี้แล้ว”“คำพูดนี้ของเจ้าข้าฟังมาเก้าสิบล้านปีแล้ว” เยี่ยนอวี๋ยิ้มเย็นชาซีหวังหมู่เกาศีรษะทันที “จริงหรือ แต่คราวนี้มันเป็นอุบัติเหตุนี่อุจจาระก้อนนี้เป็นข้อยกเว้น ข้าจะปล่อยให้นางหนีไปไม่ได้ มิเช่นนั้นจะเป็นปัญหาในภายภาคหน้า”“นี่ก็จริง” จิ่วอิงพยักหน้าทั้งเก้า “อุจจาระก้อนนี้กลายร่างเร็วมากหากทิ้งไว้นานจะยิ่งมีปัญหา ข้าอาจจะสู้นางไม่ได้ ต้องให้เสี่ยวอี้เอ๋อร์ออกโรง เช่นนั้นก็จะสมดั่งใจนางมิใช่หรือ”“นั่นน่ะสิๆ” ซีหวังหมู่รีบพยักหน้า “ปู่จิ่วพูดถูก นายท่าน ครั้งนี้ท่านให้อภัยข้าเถอะนะ”เยี่ยนอวี๋ไม่ได้สนใจมัน สายตาของนางมองไปที่จักรวาลทางเหนือแล้วต้าซือมิ่งที่มาพร้อมกับนางก็มองไปทางนั้นเช่นกัน“พ่อ! ช่วย ช่วยเป่า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กำลังคร ่าครวญ ใบหน้าน้อยๆ ของเขากลายเป็นสีชมพูเนื่องจาก ‘ใช้แรง’ มากเกินไป แต่ไม่ว่าเขาจะออกแรงอย่างไร เขาก็เก็บค้อนของตนเองกลับมาไม่ได้ เขาจึงต้องขอความช่วยเหลือจากท่านพ่อจิ่วอิงพบบางอย่าง “เกิดอะไรขึ้นหรือ”
“ค้อนกลับ กลับมาไม่ได้!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าโมโหจะตายอยู่แล้วจิ่วอิงก็เห็นความจริงนี้แล้วเช่นกัน ปัญหาคือ “ทำไมกลับมา
