ไม่ได้เล่า ปกติใช้เสร็จก็จะกลับไปในร่างกายน้อยๆ ของเจ้ามิใช่หรือ”“ไม่ รู้!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ไม่เข้าใจ “พ่อ ช่วย เป่า อย่านิ่ง!”หรงอี้ที่ลูบศีรษะเด็กน้อยทีหนึ่ง เขาก็พูดว่า “พ่อเจ้านิ่งเฉยอย่างไรหรือ”“รีบช่วยเป่า! ร้อนใจตายแล้ว!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเร่งเร้าอย่างร้อนรนไม่รู้ว่าเหตุใด จิ่วอิงอยากจะหัวเราะ แม้มันจะรู้ว่าทำเช่นนี้จะไร้คุณธรรมเกินไป แต่มันก็กลั้นไว้ไม่อยู่จริงๆ มันจึงหัวเราะพรวดออกมา“อิงอิง โมโหจะตายแล้ว ยังหัวเราะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าโมโหจนใบหน้าไม่ใช่สีชมพูแล้ว แต่กลายเป็นสีแดงแทนซีหวังหมู่เกาใบหน้าตามอย่างร้อนรน “นายท่าน นี่มันเรื่องอะไรกัน เหตุใดค้อนของนายน้อยจึงเก็บกลับมาไม่ได้”“ช่วย แม่ ช่วยเป่า” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ยอมแพ้กับท่านพ่อหันไปขอความช่วยเหลือจากท่านแม่แทนทว่าเยี่ยนอวี๋ที่ไม่ค่อยรู้จักค้อนดีนัก นางได้แต่ถามต้าซือมิ่ง“เกิดอะไรขึ้นหรือ”
“มีเบ็ดกำลังล่อพวกเรา” หรงอี้รู้ชัดเจนว่านี่คือ ‘เหยื่อ’ ที่บัลเดอร์ปล่อยออกมาซีหวังหมู่ไม่เข้าใจ “จวินโฮ่ว พูดอะไรนะ พูดภาษาคนได้หรือไม่ซีซีไม่เข้าใจ”“เจ้าโง่อย่างไร!” จิ่วอิงกลับฟังเข้าใจแล้ว “แต่ก็ต้องช่วยเสี่ยวเป่ามิใช่หรือ ค้อนจิ๋วของเขาถูกแบ่งไม่ได้มิใช่หรือ หรือว่าเดี๋ยวจะกลับมาเอง อย่าหาว่าข้าเช่นนั้นเช่นนี้เลยนะ เหตุใดค้อนของเสี่ยวเป่าจึงถูกยึดไว้ได้เล่า”“เจ้าดูอักษรศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นสิ รู้สึกคุ้นบ้างหรือไม่” หรงอี้ถา
