ออกมาจากข้างหลังของมิคาเอลแสงไร้เสียงและลึกลับแผ่ซ่านออกมาจากท่ามกลางอักษรเหล่านั้น ขวางกั้นมิคาเอล จิ่วอิงและซีหวังหมู่ไว้แสงนี้… ราวกับว่าสามารถไปถึงจักรวาลไร้ที่สิ้นสุด ในเวลานั้นความว่างเปล่าอันกว้างใหญ่และมืดมิดแผ่ขยายออกไปอย่างไร้ขอบเขตจากข้างหน้า ไปด้านบนและล่าง ซ้ายและขวาของจิ่วอิงและซีหวังหมู่“แย่แล้ว!” จิ่วอิงร้อนรน “พวกเขาเริ่มปิดผนึกจักรวาลทางเหนือแล้ว หากปิดสมบูรณ์ ใครก็เข้าไปไม่ได้! แน่นอนว่าจะออกมาไม่ได้เช่นกัน”
“แล้วจะยังยืนเฉยอยู่ทำไม! ลุยกันสิ!” ซีหวังหมู่คว้าจิ่วอิงพุ่งไปทางมิคาเอลจากนั้น…ตูม!ซีหวังหมู่และจิ่วอิงลอยกระเด็นออกไปอย่างไร้ความปรานี พวกมันเข้าไปไม่ได้แล้วมิคาเอลที่เห็นฉากนี้ก็หัวเราะเย้ยหยันด้วยเสียงร้ายกาจ “ฮ่าๆๆๆ!มาสิ! อยากฆ่าข้ามิใช่หรือ ก็มาสิ!”เมื่อสิ้นเสียงนาง… ซีหวังหมู่และจิ่วอิงไม่ทันเดือดอาล“อ้ะเนะ!”เสียงหน่อมแน้มเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างโมโหตุบ!สิ่งที่มาพร้อมเสียงหน่อมแน้มคือค้อนจิ๋วสีดำ หรือก็คือค้อนจิ๋วที่มีขนาดเท่าบ๊ะจ่างเท่านั้น มันทุบอักษรลึกลับชั้นนั้น ทุบโดนหน้าผากของมิคาเอลอย่างแม่นยำ จากนั้น… ก็ไม่มีจากนั้นอีก
