บุรุษวัยกลางคนในอาภรณ์หรูหราสูงศักดิ์ ก้าวเดินตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของจางอวิ๋นด้วยท่าทีนอบน้อม
“ท่านคือ…”
จางอวิ๋นปรายตามองอีกฝ่ายด้วยความงุนงงเล็กน้อย แต่เพียงชั่วครู่ความทรงจำก็ผุดขึ้นมา “คนที่ขอซื้อ ‘หยกฉลามวิญญาณผลึก’ ก่อนหน้านี้?”
“ความจำสหายเต๋าช่างเลิศล้ำนัก เป็นเกียรติที่ยังจำผู้น้อยได้!”
ชายชุดหรูยิ้มตอบอย่างสุภาพ ทว่าภายในใจกลับลอบตื่นตระหนก
หยกฉลามวิญญาณผลึก?
ก่อนหน้านี้ในยามที่จางอวิ๋นผ่าหินได้หยกวารีที่แผงขาย ตัวเขาเองดูออกเพียงว่ามันเปื้อนโลหิตสัตว์วิญญาณระดับหยวนอิง แต่ไม่อาจระบุได้แน่ชัดว่าเป็นโลหิตของสัตว์ชนิดใด
ทว่าคนตรงหน้ากลับเอ่ยระบุชื่อออกมาได้อย่างชัดเจนแม่นยำ แสดงว่าในวินาทีที่ผ่าหินออกมา อีกฝ่ายก็มองทะลุปรุโปร่งถึงแก่นแท้ของมันแล้ว!
จางอวิ๋นรู้ตัวว่าเผลอหลุดปากเอ่ยชื่อเฉพาะออกไป แต่ก็หาได้ใส่ใจไม่
หยกฉลามวิญญาณผลึกถูกผ่าออกมาจนเห็นเนื้อในแล้ว ผู้ที่มีสายตาเฉียบคมหน่อยหากพิจารณาดีๆ ก็ย่อมดูออก ไม่ใช่เรื่องแปลกพิสดารอันใด
“ท่านมีธุระอันใดกับข้า?”
จางอวิ๋นเอ่ยถามเสียงเรียบ
ชายชุดหรูพยักหน้าเล็กน้อย “สหายเต๋า ผู้น้อยมีเรื่องอยากจะรบกวนขอแรงท่านสักหน่อ
