าวกับพระศรีอริยเมตไตรยองค์น้อยหากเขายังหัวโล้นอีก นั่นก็ใช่เลยท่าทางมีความสุขของเขาทำให้เยี่ยนอวี๋อดหยิกแก้มตุ้ยนุ้ยของเขาไม่ได้ “ไม่ออกมากล่าวลาท่านตาเจ้าหน่อยเลย กลับไปดูซิว่าเจ้าจะง้อท่านตาอย่างไร”“ค่อย คิด วิธี” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังคงยิ้ม ยังคงคิดว่าตนเองฉลาดมาก “ซ่อนไว้ เป่าเก่ง…”เยี่ยนอวี๋จิ้มหน้าอกของต้าซือมิ่งที่ตามใจเด็กน้อย “เจ้าก็เหมือนกัน ยังช่วยซ่อนกลิ่นอายของเสี่ยวเป่าด้วย ตอนนี้ท่านพ่อแค่ยังนึกไม่ถึง นึกขึ้นได้เมื่อไร เรากลับไป เขาต้องร้องไห้แน่ๆ”
“ท่านพ่อตาย่อมรู้แก่ใจ” หรงต้าซือมิ่งที่จับมืออ่อนนุ่มของภรรยาไว้ ในขณะที่เขาจูบมือของภรรยาก็คอยสัมผัสความเคลื่อนไหวทางเหนือด้วยในขณะเดียวกัน… มิคาเอลเพิ่งหายตัวออกมาจากทางเหนือทว่าขณะที่นางหายตัวออกมานั้นเอง นางก็เปลี่ยนกลิ่นอายของตนเอง กำลังคิดจะอำพรางตัวเป็นต้นกำเนิดแสงสว่างของแอตแลนหากนางทำสำเร็จก็จะหาตัวนางได้ยากทว่า มิคาเอลยังไม่ทันซ่อนตัวสำเร็จชู่กรงเล็บอันโหดเหี้ยมฉีกลงมาที่ศีรษะและใบหน้าของนางทันทีซีหวังหมู่ที่เฝ้ารออยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก มันสัมผัสถึงมิคาเอลได้ตั้งแต่ตอนที่นางปรากฎตัว มันจึงจู่โจมใส่อย่างไม่ลังเล
