โหดเหี้ยมที่กู้จื่อเฟิงกล่าวถึงหารู้ไม่ว่า อันที่จริงปู่จิ่วเกาะอยู่ข้างหลังของกู้จื่อเฟิง ดังนั้นมิคาเอลจึงไม่มีทางเจอจิ่วอิงได้มิคาเอลที่คอยสัมผัสอยู่พักใหญ่ นางก็ขมวดคิ้วก่อนจะลืมตาขึ้น“สิ่งที่กู้จื่อเฟิงนั่นพูดอาจจะไม่ใช่ความจริง นอกจากนี้หากมีโจรย่องตามมา บัลเดอร์เองก็สามารถจัดการได้ เหตุใดข้าต้องมาสำรวจแทนพวกเขาที่นี่ด้วย”เมื่อคิดได้เช่นนี้ มิคาเอลก็ไม่ได้อยู่ทางเหนือต่อไป นางหายตัวไปยังแอตแลนแล้ว แม้อันที่จริงสัญชาติญาณของนางบอกว่าการกลับแอตแลนในยามนี้จะไม่ปลอดภัยก็ตาม แต่นางตามหากลิ่นอายของจิ่วอิงไม่เจอจริงๆ นอกจากนี้นางยังรู้ดีว่า หากไม่รีบทำตามแผนที่วางไว้ให้เสร็จโดยไว เมื่อแอตแลนสงบลง นางก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้วนี่คือสิ่งที่มิคาเอลไม่ยอมให้เกิดขึ้น “หรง เจ้าทรยศต่อแสงสว่างข้าต้องลงโทษเจ้าในนามของสำนัก ข้าต้องให้เจ้าตายในมือข้า มิเช่นนั้นข้าคงตายตาไม่หลับ”เมื่อคิดถึงตนเองที่ถึงแม้จะพลีกายให้ ต้าซือมิ่งก็ปฏิเสธ เส้นเลือดฝอยในดวงตาของมิคาเอลก็ชัดเจนขึ้น “ข้าจะทำให้เจ้าเสียใจในสิ่งที่เจ้าตัดสินใจ แต่ข้าจะไม่ให้โอกาสเจ้าได้แก้ตัว”
มิคาเอลที่วาดฝันไว้อย่างสวยงาม นางเหินไปทางแอตแลนอย่างรวดเร็วและในขณะที่มิคาเอลออกจากเจดีย์สีขาวทางเหนือไปยังแอตแลนนั่นเองต้าซือมิ่งทั้งครอบครัวก็มาถึงแอตแลนแล้ว“เนะ”เด็กน้อยที่มุดออกมาจากแขนเสื้อของท่านพ่อ เขาก็ดีใจมากเขาปีนขึ้นไปบนบ่าของท่านพ่อ ยิ้มร
