ผมเยอะแยะเลย ทั้งสวยทั้งน่ารัก ดูดีมากเลย…”“ฮ่า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายิ้มจนตาหาย ยังหยิบหวีงามวิจิตรอันหนนึ่งออกมาพูดว่า “แม่ช่วยเป่า หวีผม”เยี่ยนอวี๋แทบจะละลายไปกับความน่ารักของเด็กน้อยแล้ว หรงอี้ลูบศีรษะของเด็กน้อยอย่างไม่สบอารมณ์ทีหนึ่ง “มีความสุขเสียจน…”“ไม่เข้าใจ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่สนใจพ่อของเขา “พ่อไม่เข้าใจ”หารู้ไม่ว่าท่านพ่อของเขารู้จักเขาดีที่สุดขณะที่เยี่ยนอวี๋หวีผมให้เด็กน้อยเบาๆ ก็จูบแก้มของเด็กน้อย พูดว่า “ท่านพ่อเจ้าจะไม่เข้าใจได้อย่างไร เขาเข้าใจเจ้าที่สุด ตอนเด็กเขาก็เป็นเช่นนี้”
หรงต้าซือมิ่งที่รัดภรรยาไว้แน่นในทันทีพลางกัดติ่งหูของภรรยาพูดด้วยความหึงหวงว่า “พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ดูเหมือนว่าเจ้าจะชอบพอสามีสีทองเป็นพิเศษนะ?”“โห?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพิงท่านพ่อของเขา จากนั้นก็มองใบหูที่แดงก ่าของท่านแม่ เขาโมโหมาก “พ่อไม่ดี กัดแม่ เป่าตี”ขณะที่พูด เจ้าตัวน้อยก็ต่อยแผ่นอกของท่านพ่อทีหนึ่ง ทว่าต้าซือมิ่งจับกำปั้นของเด็กน้อยไว้ได้ “พ่อจูบท่านแม่เจ้าต่างหาก เจ้าไม่เข้าใจ”“เข้าใจ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าคัดค้าน “ไม่ได้จูบ กัด แดงแล้ว”“นั่นเพราะว่าท่านแม่เจ้าเขิน” ต้าซือมิ่งที่รวบตัวเด็กน้อยเข้ามาในอ้อมอกพูดว่า “แล้วก็ต่อไปรบกวนท่านแม่และพ่อให้น้อยๆ หน่อยจะได้มี…ให้เจ้า”เยี่ยนอวี๋ที่อุดปากของต้าซือมิ่งไว้ในทันที นางรู้สึก…“ห้ามพูด” เยี่ยนอวี๋ยอมแล้วจริงๆ “เจ้าสอนเสี่ยวเป่าอย่างไรกัน”แต่เ
