เยี่ยนอวี๋ที่หลับใหลจู่ๆ ก็มีแสงดาวจางๆ ไหลออกมาจากบริเวณระหว่างคิ้ว ทำเอาเยี่ยนเสี่ยวเป่าตะลึง “อ้ะ! แม่ ดาวดาว!”“นายท่าน นี่คือ…” เซ่าเฮ่าและคนอื่นๆ ร้อนรน “คงไม่ได้เกิดอะไรขึ้นหรอกนะ”เอ้อร์เหมาที่เพิ่งเร่งมาถึงได้ยินคำนี้ เขาก็อดพูดไม่ได้ว่า “โชคดีที่นายน้อยของเราไม่ได้พูด ไม่เช่นนี้ต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ”อินหลิวเฟิง “…” เขารู้สึกว่าชื่อเสียงเรื่องปากพาซวยของเขาเป็นเพราะลูกน้องคนนี้สร้างขึ้นทั้งนั้น อีกทั้งยังเป็นที่น่าเชื่อถืออีกด้วยเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ร้อนรน เขาก็จับท่านพ่อเขาไว้ “พ่อ! ดู! แม่ เป็นอะไร”หรงอี้ที่รับรู้สภาวะของภรรยาแล้ว เขาสัมผัสได้ว่าภรรยายังอยู่ในสภาพดี เพียงแค่อ่อนล้าไปเล็กน้อย ส่วนการเปลี่ยนแปลงบริเวณระหว่างคิ้วของนางนี้…หรงอี้ไม่ทันครุ่นคิด เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็อุทาน “ดอกไม้!”แสงดาวที่ไหลออกมาจากบริเวณระหว่างคิ้วของเยี่ยนอวี๋รวมตัวกันเป็นดอกไม้สีม่วงคล้ายมงกุฎบนหน้าผาก“พ่อ!?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจับใบหน้าอวบอ้วนของตน บอกว่าตนไม่เข้าใจ
ต้าซือมิ่งกะพริบตาสองสามที ไม่รู้ว่าเหตุใดเขาจึงรู้สึกว่าดอกไม้ดอกนี้เกี่ยวข้องกับเขา โดยเฉพาะสีของมัน “พวกเจ้ารู้สึกหรือไม่ว่านี่คือพลังของข้า”ขณะที่พูดต้าซือมิ่งยังใช้นิ้วรวบรวมแสงสีม่วงอร่าม เป็นสีเดียวกับดอกไม้บนหน้าผากของเยี่ยนอวี๋จริงๆด้วย“สรุปว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ” ซีหวังหมู่อยากรู้อินหลิวเฟิงพูดขึ้นว่า “คงจะหมายความว่ากูไหน่
