ไนกลายเป็นสตรีของต้าซือมิ่งแล้ว”ต้าซือมิ่งได้ยินแล้วรู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง เขาพยักหน้าตามทว่าเอ้อร์เหมาไม่ยอม “แบบนี้ก็ไม่ถูก! เหตุใดเมื่อก่อนไม่มีตอนนี้เพิ่งมีเล่า”“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร” อินหลิวเฟิงโยนภาระ “เรื่องนี้ต้องถามต้าซือมิ่ง”หรงต้าซือมิ่งที่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเองก็กำลังคิดเรื่องนี้อย่างจริงจัง แต่เขาก็คิดไม่ออก ถึงอย่างไรช่วงนี้เขาก็ไม่ได้ทำสิ่งใดให้ภรรยาเป็นพิเศษ“เช่นนั้นนายท่านเป็นอะไรหรือไม่” ซีหวังหมู่อยากจะรู้คำตอบคำถามข้อนี้ ต้าซือมิ่งตอบอย่างมั่นใจมากว่า “ไม่เป็นอะไร”
“เช่นนั้นก็พอแล้ว เรื่องที่เหลือรอนายท่านตื่นก็รู้เอง วิหคทมิฬรีบไปกันเถอะ ทำอะไรอยู่ ไม่ต้องทำงานหรือไร”ซีหวังหมู่พาอินหลิวเฟิงไปเก็บกวาดแอตแลนแล้วส่วนเม่ยเอ๋อร์ เทพอัสนีและอิงหลงก็ไปช่วยด้วย เอ้อร์เหมาเดิมทีไม่อยากไป แต่อินหลิวเฟิงจับเขาไปด้วย แม้แต่ลูกไก่สีเหลืองและเทพไร้ประโยชน์สององค์ก็ไม่รอดเวลาแบบนี้ต้องการแรงงานเป็นที่สุด หากไม่ใช่เพราะเซ่าเฮ่าบาดเจ็บสาหัสยังไม่ฟื้นตัว อินหลิวเฟิงคงไม่ให้เขากลับไป ต้องจับเข้าไปด้วยแน่นอนส่วนเยี่ยนเสี่ยวเป่า เขาก็บินไปให้เซ่าเฮ่าอุ้มแล้ว ทำเอาเซ่าเฮ่ายินดีปรีดา “นายน้อยไม่ให้จวินโฮ่วแบกแล้วหรือ”“เป่า ง่วง” เยี่ยนเสี่ยวเป่าขยี้ตา เขาบอกว่าเขาอยากจะนอนแล้วท่านพ่อเขาอุ้มท่านแม่ไว้ เขานอนไม่ได้ จึงต้องมาหาเซ่าเฮ่า ทว่า…“เมื่อครู่นี้ข้ารู้สึกเหมือนกับว่าจะมีหมาป่าย
