ดขึ้นว่า “แทนที่จะถามข้า มิสู้ท่านลุงเยี่ยนถามปฐมราชินีด้วยตนเองดีกว่า”“ถามปฐมราชินีเยี่ยนอะไร ข้า…” เยี่ยนชิงที่แต่เดิมยังไม่รู้ตัว ถึงอย่างไรเขาก็เพิ่งตื่นไม่นาน ยังคงรู้สึกไม่ค่อยชินกับความจริงที่ว่าบุตรสาวกลายเป็นปฐมราชินีผู้สร้างในตำนานไปแล้วทว่าพวกต้าซือมิ่งก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เยี่ยนชิงจึงเห็นครอบครัวของบุตรสาวลงมาจากหลังของหมาป่ายักษ์ เขาคิดว่าตนเองกำลังฝันไป เอาแต่เหม่อมองอยู่เช่นนั้น“จวินโฮ่ว” หยวนสื่อเทียนจุนลุกขึ้นคารวะต้าซือมิ่ง ซีหวังหมู่พาเสียหมด ทำให้ทุกคนเรียกต้าซือมิ่งว่า ‘จวินโฮ่ว’ทว่าต้าซือมิ่งก็ไม่สนใจแล้ว เขาพยักหน้าพร้อมกับทักทาย “ท่านพ่อตา”“ลูกเขย?” เยี่ยนชิงสับสนเล็กน้อย“ลูกเอง เรากลับมาแล้ว” ขณะที่พูด ต้าซือมิ่งยัง ‘ส่ง’ เด็กน้อยที่อยู่บนไหล่ให้พ่อตาที่ยังคงเหม่ออยู่เยี่ยนชิงถูกก้อนกลมๆ สีชมพูยัดใส่จนเขาต้องรับไว้ด้วยสัญชาติญาณ จากนั้นเขาก็ยิ้ม “เจ้าหมอนี่! นี่เสี่ยวเป่าหรือ หนักขึ้นเยอะเลย!”
เมื่อเยี่ยนชิงมีหลานน้อยอยู่ในอ้อมอกก็รู้สึกว่าอยู่ในความเป็นจริงมากขึ้น แต่เมื่อเขาชั่งน ้าหนักเจ้าตัวน้อยในอ้อมอกเสร็จแล้วมองเด็กน้อยคนนี้ เขาก็รู้สึกเหมือนไม่ใช่ความจริงอีกครั้ง “โตแล้ว ไม่เพียงตัวกลับไปเท่าเดิม ยังสูงและอ้วนขึ้นด้วย มีผมแล้วด้วย”แค่มองเจ้าตัวน้อยคนนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เยี่ยนชิงเชื่อว่าช่วงนี้บุตรสาวและลูกเขยคงไม่ลำบาก ไม่เช่นนั้นจะเลี้ยงบุต
