รได้ดีเช่นนี้ได้อย่างไรเจ้าตัวน้อยที่ถูกท่านตาชั่งน ้าหนักเสร็จ เขาก็บุ้ยปาก “อุม…”ท่าทางน่ารักน่าชังทำเอาเยี่ยนชิงใจละลายและอุ้มเขาอย่างระมัดระวัง “นอนเถอะๆ ลูกหมูน้อย”เยี่ยนชิงตกอยู่ในห้วงภวังค์ชั่วขณะ เขาคิดถึงสมัยเป็นหนุ่ม ภาพที่เขาอุ้มเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ตัวน้อย ดวงตาอดแดงขึ้นมาไม่ได้ “ดี ดี…”เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เอ๋ยเยี่ยนชิงมองไปที่บุตรสาวอันเป็นที่รักในอ้อมกอดของลูกเขยจากนั้นก็มองกลับมาที่เด็กน้อยตัวอวบอ้วน ความรู้สึกนั้นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ “โตแล้ว”นอกจากจะโตแล้ว ยังเป็นปฐมราชินีแล้ว ปฐมราชินีผู้สร้างในตำนานท่านนั้น… เยี่ยนชิงไม่กล้าคิดเลยจริงๆ ว่าเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ที่ตนเองเลี้ยงจนโตจะกลายเป็นปฐมราชินีหยวนชูตำหนักไท่ชางที่มี
ชื่อเสียงตั้งแต่โบราณ แต่ทั้งหมดนี้ไม่สำคัญแล้ว สิ่งที่สำคัญคือนี่คือหลานชาย บุตรสาวและบุตรเขยอันเป็นที่รักของเขาจริงๆดีแล้วล่ะในที่สุดเยี่ยนชิงก็กลับมาสู่ความเป็นจริงและถามว่า “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์หลับเพราะเหนื่อยหรือ”“ขอรับ ข้าพาเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์กลับไปพักก่อน ฝากท่านพ่อตาดูแลเสี่ยวเป่าด้วยขอรับ” หรงอี้ตอบเยี่ยนชิงมองบุตรสาวอันเป็นที่รักครู่หนึ่งจึงพยักหน้าต้าซือมิ่งแอบสลัดเด็กน้อยทิ้งอย่างรวดเร็วและพาภรรยาไปนอนเพียงลำพังเยี่ยนชิงมองลูกเขยที่จากไปไกลก็รู้สึกพอใจมาก “ตอนแรกข้าไม่ค่อยชอบลูกเขยคนนี้เท่าไรนัก รู้สึกว่าเขาเป็นพ่อพวงมาลัยที่อาศัยหน้าตามาหลอกลวงแม่นางน้อย ตอนน
