“แม่!”“นายท่าน!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าทำท่าจะบินไปหาเพราะความร้อนรน ทว่า… ท่านพ่อของเขากลับโยนเขาไปให้หมาป่าเฟนเลย์แล้ว ทำให้เขาร่างน้อยงงงันไปหมด จากนั้น… ต้าซือมิ่งก็รับภรรยาไว้ “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์”เยี่ยนอวี๋ที่อันที่จริงรับรู้ได้ว่าสองพ่อลูกมาแล้ว นางรู้ว่าเขาจะต้องรับนางไว้จึงกล้าผ่อนคลายลง นางรู้สึกเหนื่อยมากจริงๆ ดังนั้นภรรยาที่หรงอี้รับไว้คือภรรยาที่หลับไปแล้ว เขาอุ้มนางไว้พลางขมวดคิ้วเรียวยาว ในขณะเดียวกันก็จูบหน้าผากของภรรยาอย่างรู้สึกปวดใจ“สามี…” เยี่ยนอวี๋ที่พึมพำ นางกอดชายที่จูบหน้าผากนางไว้และมุดศีรษะเข้าไปในซอกคอของเขา ความใกล้ชิดและผูกพันล้นออกมาในคำพูดและการกระทำ ต้าซือมิ่งที่อุ้มนางได้แต่รวบตัวนางไว้อย่างรักใคร่ “อืม นอนเถอะ” ตื่นแล้วค่อยว่ากันเยี่ยนอวี๋หลับลึกไปในทันทีโดยที่ไม่ต้องให้เขาพูด แต่ก็ทำให้เขากอดนางไว้แน่นมากราวกับร่างกายทั้งร่างฝังอยู่ในอ้อมอกของเขาทั้งอ่อนนุ่มและอ่อนโยนต้าซือมิ่งใจอ่อนยวบไปด้วยทันที เขาอดจูบใบหน้าที่หลับใหลของนางไม่ได้ ใบหน้าเนียนใส คิดในใจว่านอกจากภรรยาจะพัฒนาตบะของตนเองแล้ว วิธีการออดอ้อนก็ดีขึ้นเช่นกัน
เจ้าปลาน้อยตัวนี้ นางต้องรู้ว่านางทำให้เขาโมโหแน่ๆ หลับไปแล้วยังติดเขางอมแงมเช่นนี้ เพื่อจะได้ทำให้เขาโกรธไม่ลง เหมือนกับเด็กน้อยทำผิดที่มักใช้สายตาน่ารักน่าชังมองเขาครานี้เอง เด็กน้อยที่ถูก ‘อ้างถึง’ เขาก็บินเข้ามาด้วยตนเองแล้ว“แม่! แม่…”“แ
