ม่?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เข้าใกล้แล้วพบว่าท่านแม่นอนหลับไปแล้ว เขาสับสนครู่หนึ่ง “นอนแล้ว? ไม่ อุ้มเป่า หน่อยหรือ”“ไม่รีบเสียหน่อย” หรงอี้ตอบกลับเยี่ยนเสี่ยวเป่าอารมณ์เสีย “ดูผมๆ!”เด็กน้อยที่อยากจะแบ่งปันเรื่องผมที่งอกใหม่ของตนเองกับท่านแม่เป็นคนแรก เขาคิดไว้นานแล้ว เพราะว่าเขารู้สึกว่า ‘การแบ่งปัน’ครั้งก่อนอยู่ในความฝัน ไม่ใช่ความจริง เพราะว่าครานั้นเมื่อเขาหัวเราะ เขาก็ตื่นทันที นั่นมันในฝันชัดๆ ไม่ใช่หรือ“ผมสั้นๆ นั่นมีอะไรน่าแบ่งปันหรือ” หรงอี้ที่กอดภรรยาไว้ด้วยความสุข ใบหน้ากลับสงบนิ่งพูดกับเด็กน้อยว่า “รอท่านแม่เจ้าตื่นแล้วค่อยว่ากัน”“พ่อไม่เข้าใจ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังคงอารมณ์เสียมาก แต่เขาก็ไม่ได้รบกวนท่านแม่ของเขาพักผ่อน เพียงแค่ลงมาอยู่ข้างๆ ขาของท่านพ่ออย่างไม่พอใจและยังต่อยขาท่านพ่อทีหนึ่ง “เพราะ พ่อทิ้งเป่า!เป่าก็เลย ไม่ทัน”
แต่แล้วต้าซือมิ่งที่ขมวดคิ้วเล็กน้อยก็พูดว่า “ตอนนี้เจ้าอ้วนขึ้นมากขนาดนี้ หากไม่ทิ้งเจ้า พ่อจะอุ้มท่านแม่เจ้าอย่างไร”“ไม่ใช่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่พอใจที่ท่านพ่อบอกว่าเขาอ้วน “พูดไม่เป็น! เรียกว่าน่ารักขึ้น ขนาดนี้ต่างหาก!” ชิเชอะ…ครานี้เอง อินหลิวเฟิงและพรรคพวกก็มาถึง บังเอิญได้ยินเด็กน้อยกำลังแย้งอย่างจริงจังจึงยิ้มอย่างใจดี อินหลิวเฟิงยังพูดว่า“ใช่ๆๆ! ท่านเสี่ยวเป่าของเราน่ารักที่สุด”“╭(╯^╰)╮” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เชิดหน้าอวบอ้วนขึ้นอย่างภาคภูมิเขาก
