็มองท่านพ่อของเขา เสียดายที่เขาตัวเตี้ยเกินไป เมื่อยืนอยู่ข้างขาท่านพ่อ เขาก็ไม่เห็นใบหน้าของท่านพ่อเลย ดังนั้นเขาจึงบินขึ้นมา จากนั้น…จิ๊!อิงหลงจิ๊ปากพูดขึ้นว่า “อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย นายน้อยอ้วนขึ้นมากจริงๆ ด้วย น่ารักจังเลย!”“ใช่! เหมือนกับแมวตัวอวบอ้วนในบ้านคนรวยเลย” อินหลิวเฟิงหัวเราะ เมื่อครู่นี้คุณชายน้อยท่านนี้กอดขาของท่านพ่อ มองไปรู้สึกเพียงว่าใบหน้าของเขากลมเสียไม่มี ตอนนี้เมื่อบินขึ้นมาก็เห็นได้ชัดว่าอ้วนขึ้นมากจริงๆ“ผมก็งอกขึ้นเยอะเลย” เม่ยเอ๋อร์กล่าวด้วยใบหน้าที่อ่อนโยน“คุณชายน้อยโตแล้ว”
“น่ารัก” ซีหวังหมู่คันไม้คันมือมาก “นายน้อย ซีซีขออุ้มท่านได้หรือไม่”เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับแขวนร่างอยู่บนบ่าของท่านพ่อ “ให้พ่อแบก!” บอกว่าเป่าอ้วน ให้พ่อแบกเลยขณะที่พูดเช่นนี้ เด็กน้อยก็ยังพยายามปีนขึ้นไปบนไหล่ของท่านพ่อจึงได้เห็นท่านแม่ของเขานอนใกล้ขึ้นกว่าเดิม “แม่ เหนื่อย?”“อืม เหนื่อยมาก” ขณะที่พูด ต้าซือมิ่งก็จูบหว่างคิ้วของภรรยาเขารู้สึกสงสารจริงๆ เขาเป็นคนที่รู้ดีที่สุดว่านางทำอะไรมา และรู้ว่านางต้องแบกรับอะไรไว้“เป่าเอาด้วย!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่บินไปข้างหน้าเยี่ยนอวี๋ เขาก็จูบท่านแม่ของเขา และยังพูดเสียงหน่อมแน้มว่า “พา แม่กลับบ้าน!นอน…”“ควรกลับไปแล้ว ไม่รู้ว่าสวรรค์เก้าชั้นฟ้าเป็นอย่างไรบ้าง” เซ่าเฮ่าก็คิดว่าควรกลับไปดูแล้ว เผื่อว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทว่า… อินหลิวเฟิงกลับพูดขึ
