้นว่า “ท่านพี่เซ่าเฮ่า ท่านและกูไหน่ไนกลับสวรรค์เก้าชั้นฟ้ากันก่อน ซีซีพวกเจ้าอยู่ที่นี่กับข้า เราต้องไปสำรวจเมืองแอตแลน”“เมืองแอตแลนพังทลายไปแล้ว ตำหนักไท่ชางกำเนิดขึ้นแล้ว”หรงอี้พูดอย่างกราชับได้ใจความ“อะไรนะ?” เหล่าทวยเทพงงงัน
เซ่าเฮ่าพูดขึ้นก่อนว่า “หมายความว่านายท่านทำให้สวรรค์เก้าชั้นฟ้าปกครองแอตแลนได้สำเร็จแล้วหรือ”“ใช่แล้ว พวกเจ้าอยู่ที่นี่สักสองสามคนก็ดี มีปลาลอดแหหนีไปทางเหนือ อย่าปล่อยให้พวกเขามีโอกาสกลับมา” หรงต้าซือมิ่งล่วงรู้ทุกอย่าง เขายังพูดว่า “รวมสี่ราชวงศ์เข้าด้วยกันก่อน ที่เหลือรอให้นายท่านพวกเจ้าตื่นค่อยว่ากัน”“คงไม่ต้องรบกวนนายท่านแล้ว จวินโฮ่วท่านกลับไปเรียกเทียนตี้มาเถอะ ถึงเวลาที่เขาต้องทำงานแล้ว” ซีหวังหมู่คิดว่าไม่สมควรให้นายท่านทำเองทุกอย่างทว่าอินหลิวเฟิงกลับไม่เห็นด้วย “ไม่ได้ บัดนี้แม้สวรรค์เก้าชั้นฟ้ากำลังกลืนกินแอตแลน กลับไม่สามารถมั่นใจได้ว่าสวรรค์เก้าชั้นฟ้าจะไม่เกิดปัญหาอะไร เทียนตี้มาไม่ได้ เหล่าขุนนางก็ไม่ได้เช่นกัน”“เช่นนั้นเราจัดการเองหรือ” ซีหวังหมู่เกาศีรษะ “กลัวว่าเราจะไม่ไหวน่ะสิ”“ไม่แน่เสมอไปหรอก อย่าลืมว่าเรายังมีดยุคทั้งสี่ โดยเฉพาะดยุคลาซิน่าและดยุคเมดิซี แค่นี้ก็พอแล้ว” อินหลิวเฟิงไม่ลืมแผนการก่อนหน้านี้ของเยี่ยนอวี๋ เขาเชื่อว่าประโยชน์ของดยุคทั้งสี่ก็คือการจัดระบบแอตแลนใหม่ ยิ่งไปกว่านั้น… ต้าซือมิ่งที่ได้ยินดังนั้น เขาก็โบกแขนเสื้อ
