นสมองของเขาปรากฎภาพที่ท่านพ่อเขาส่งให้เขาแล้ว จากนั้น…“แม่”เยี่ยนเสี่ยวเป่าพบว่า เหมือนกับว่าเขาจะเห็นท่านแม่ของเขาแล้วจากนั้นเขาจึงเรียก จากนั้นเขาก็สะดุ้งตื่น จากนั้นเขาก็ไม่เห็นอะไรอีกเลยเยี่ยนเสี่ยวเป่า “…?”
“หลับตา” ต้าซือมิ่งลูบเด็กน้อยต่อไป เขาสอนอย่างใจเย็น “เจ้าต้องพยายามรู้สึกถึงท่านแม่เจ้าตามกลิ่นอายของพ่อ เจ้าจึงจะเห็นนางได้ หากจิตใจไขว้เขวก็จะมองไม่เห็น”“อ๋อ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเหมือนจะรู้แต่ก็เหมือนไม่รู้ ทว่าเขาก็หลับตาลงอย่างเชื่อฟังแล้วส่วนหมาป่ายักษ์เฟนเลย์ มันหมดแรงปราชดปราชันแล้ว มันถึงกับอยากจะถามลูกพี่ท่านนี้ นายน้อยยังเด็กขนาดนี้ ท่านสอนให้เขาใช้จิตเหนือสำนึกสัมผัสมารดาหรือ คิดอย่างไรกันแน่ จะทำได้อย่างไรกันเล่าแต่ไม่ว่าเฟนเลย์จะคิดอย่างไร เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับนอนหลับไปแล้ว หลับไปแล้วจริงๆ ทำให้ต้าซือมิ่งที่สอนเด็กน้อยรู้สึกล้มเหลว เขาไม่ได้ให้เด็กน้อยนอนเสียหน่อย แต่ในเมื่อเด็กน้อยอยากนอนเช่นนั้นก็นอนเถอะ“…”หมาป่ายักษ์เฟนเลย์เห็นถึงตรงนี้ มันก็อยากจะหัวเราะ แต่ก็ไม่กล้า ได้แต่กลั้นไว้ทว่าสิ่งที่มันไม่รู้คือ แม้เด็กน้อยจะนอนหลับไปแล้ว แต่เมื่อต้าซือมิ่งแผ่ซ่านจิตเหนือสำนึกอย่างต่อเนื่องเขาก็รู้สึกได้ว่ามีกลิ่นอายอันบางเบาพัวพันกับลมหายใจของเขา
“หืม?” หรงอี้เลิกคิ้วด้วยสัญชาติญาณ คิดไม่ถึงว่าเด็กน้อยจะมีความสามารถไม่เบา นอนหลับไปแล้วยังจับกลิ่นอายจิตเหนือสำนึกของ
