่ารัก นายน้อยคงขัดขวางการทำงานของท่านพ่อ เขาจึงถูกลงโทษตามคาดทว่า… เฟนเลย์เพิ่งจะคิดเช่นนี้“อ้ะเนะ?”เมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่ารู้สึกตัวก็ลืมตากลมโตทั้งคู่ของตนและร่วงลงที่กิ่งของต้นไม้แห่งชีวิตอย่างแม่นยำ ตัวของเขาห้อยอยู่บนนั้นพอดี แต่อีกเพียงพริบตาต้นไม้แห่งชีวิตก็จะหนีออกจากสวนเอเดนแล้ว ช่างรวดเร็วจริงๆ สมแล้วที่เป็นต้นไม้โบราณที่มีรากมากมาย ปรากฏว่า…ต้าซือมิ่งที่ยังไม่ลืมตาก็พูดขึ้นว่า “อ้าปาก กัด”หงับ… เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ยังสะลึมสะลือ เขาก็อ้าปากกัดต้นไม้ต้นนั้นอย่างเชื่อฟังท่านพ่อด้วยสัญชาติญาณ อันที่จริงเขายังไม่ตื่นดีด้วยซ ้าจึงไม่รู้ว่าตนเองกัดอะไร แต่ว่าเมื่อเด็กน้อยกัดลงไป ดวงตาก็
เป็นประกายทันที เพราะว่าต้นไม้แห่งชีวิตมีรสหวาน ในความหวานสดชื่นนั้นยังมีกลิ่นหอมนมด้วยอืม… อย่างน้อยเด็กน้อยก็รู้สึกเช่นนี้ ดังนั้นเจ้าตัวน้อยจึงเหมือนกับปลิงตัวอ้วนตัวหนึ่งเกาะอยู่บนกิ่งไม้ของต้นไม้แห่งชีวิตและ‘ดูดนม’ อย่างสุดชีวิต ทำให้ต้นไม้แห่งชีวิตแห้งเหี่ยวในทันทีฟู่!เฟนเลย์ก็ได้เห็นกับตาว่าต้นไม้แห่งชีวิตที่แต่เดิม ‘บิน’ หนีอย่างไร้ร่องรอยล้มลงทั้งเป็นราวกับไร้ซึ่งพลัง ทว่าเห็นได้ชัดว่าต้นไม้แห่งชีวิตไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หลังจากที่ล้มลงครู่หนึ่ง มันก็พยายามทรงตัวก่อนจะพุ่งกิ่งไม้เข้าใส่เจ้าตัวน้อยอย่างรวดเร็ว“นายน้อย!” เฟนเลย์พุ่งขึ้นไปบนอากาศ มันย่อมปล่อยให้นายน้อยถูกเฆี่ยนตีไม่ได้ น่าเสียดายที่ม
