ันถูกพลังของสวนเอเดนดูดกลับไปร่วงลงบนพื้นทว่าเด็กน้อยกลับไม่ถูกเฆี่ยน“อ้ะเนะ!”ค้อนเล่มจิ๋วของเด็กน้อยทุบตีกิ่งไม้ที่พุ่งเข้ามาหมดแล้ว จากนั้นเยี่ยนเสี่ยวเป่าก็หิว เขาจึง ‘ดูด’ อย่างเอร็ดอร่อยกว่าเดิมต้นไม้แห่งชีวิตร่วงโรยไม่หยุด อีกเพียงไม่นานก็จะร่วงกลับไปยังสวนเอเดน ลำต้นที่มีขนาดใหญ่ของมันก็หดเล็กลงเท่าเฟนเลย์
ต้องรู้ว่าเดิมทีรากของต้นไม้แห่งชีวิตแผ่ขยายครอบคลุมกว่าครึ่งของสวนเอเดน เรือนยอดของต้นไม้สามารถปกคลุมเฟนเลย์ขนาดยักษ์กว่าสิบตัวได้ แต่สุดท้าย…เมื่อถูกเยี่ยนเสี่ยวเป่าดูด มันก็กลายเป็นเพียงต้นไม้ใหญ่ทั่วไปเท่านั้นที่สำคัญคือเยี่ยนเสี่ยวเป่ายังคงไม่ถอนปากออก “อึก… อึก…”เด็กน้อยที่เหมือนกับปลิงตัวอวบดูดกลืนแก่นแท้ของต้นไม้แห่งชีวิตไม่หยุด ทำให้ต้นไม้แห่งชีวิตไม่สามารถสลัดทิ้งเขาไปได้และไม่สามารถต่อต้านการดูดกินของเขา ต้นไม้แห่งชีวิตได้แต่ร้องไห้โฮฮฮ…ต้นไม้แห่งชีวิตที่ ‘น ้าตา’ ไหลไม่หยุด ทำให้เฟนเลย์ตกตะลึงอีกครั้ง มันรู้สึกว่าต้นไม้แห่งชีวิตที่ใบไม้ทุกใบมีน ้าหยดลงมาน่าจะกำลังร้องไห้ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆถึงอย่างไรเฟนเลย์เห็นเช่นนี้แล้วก็รับรู้ถึงความโศกเศร้าและหวาดกลัวจากในใจของต้นไม้แห่งชีวิตอย่างชัดเจน มันช่างอ่อนแอน่าเวทนาและหมดหนทางจริงๆทว่า… เจ้าตัวน้อยที่ดูอ่อนแอกว่ามัน เขาไม่ได้สนใจว่าต้นไม้แห่งชีวิตร้องไห้หรือไม่ เขายังไม่ถอนปากเลย ยังคงดูดต่อไปอย่างเอร็ดอร่อยจากนั้น
