ต้นไม้แห่งชีวิตที่แต่เดิมมีขนาดเท่าต้นไม้ใหญ่ทั่วไปก็หดเล็กลงเท่าต้นอ่อนด้วยความเร็วที่สามารถมองเห็นด้วยตาเปล่า เด็ก
น้อยจึงเกาะไม่อยู่ร่วงลงมาจากต้นอ่อน แต่เขายังไม่ยอมถอนปากยังคงกอดและแทะต้นไม้แห่งชีวิตโฮ!ต้นไม้แห่งชีวิตร้องไห้ทันที มันปล่อยโฮออกมาจริงๆ ไม่ใช่แค่‘น ้าตา’ ไหลเท่านั้น แต่มันร้องไห้จริงๆ จากนั้น…“อ้ะเนะ!”เด็กน้อยตกใจจนยอมปล่อยและเหยียบต้นไม้แห่งชีวิตที่หดเล็กจนมีขนาดเล็กกว่าเขาทันที จากนั้นก็เดินเตาะแตะกลับไปหาท่านพ่อและไปแอบข้างหลังท่านพ่อแล้วเฟนเลย์ “…”มันที่พูดไม่ออกก็ไม่รู้ว่านายน้อยกำลังเล่นซุกซนอะไรอยู่กันแน่แต่มันก็ใช้อุ้งเท้าตบต้นไม้แห่งชีวิตที่ถูกเหยียบจนเหี่ยวเฉาไปส่วนเจ้าตัวน้อย…เขาก็ยื่นศีรษะออกมาจากข้างหลังท่านพ่อเขามองใต้อุ้งเท้าของเฟนเลย์อย่างระมัดระวัง “จับ ไว้?”“…ขอรับ” เฟนเลย์รู้สึกแปลกๆ คนที่ไม่รู้คงคิดว่าต้นไม้แห่งชีวิตถูกมันเล่นงานจนกลายเป็นเช่นนี้ ทั้งที่ผู้ร้ายคือเจ้าตัวน้อยผู้น่ารักเด็กน้อยยังดึงดันพูดว่า “ดี! ทำให้เป่า ตกใจดีนัก! จับไว้! ไม่ต้องปล่อย!”
“…อืม” เฟนเลย์ไม่รู้จะพูดอย่างไรดีแล้ว มันถึงกับรู้สึกสงสารต้นไม้แห่งชีวิตที่อยู่ใต้อุ้งเท้าของมัน ฝ่ายหลังต่างหากที่ตกใจ!เกือบจะถูกกินจนไม่เหลือแม้แต่ซากแล้วแต่ว่า เดี๋ยวสิ! จู่ๆเฟนเลย์ก็พูดขึ้นว่า “นายน้อยออกมาสิ ให้เฟนเลย์ดูหน่อย”“เอ๋?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่ค่อยเข้าใจ แต่มันก็เดิน ‘เตาะแตะ’ออ
