ำอะไร เพียงแต่ว่า…“กลืนกินแหล่งศักดิ์สิทธิ์ ข้าเข้าใจได้ ถึงอย่างไรท่านนี้ก็คือต้าซือมิ่งแห่งกรมความมืด สามารถกลืนกินแหล่งศักดิ์สิทธิ์กลับไปได้อย่างมากก็ถือเป็นการกลายพันธุ์ แต่ว่า… กลืนกินสวนเอเดนนี่มันเรื่องอะไรกัน แหล่งศักดิ์สิทธิ์ถูกสวนเอเดนปิดผนึกไว้นานแล้ว ตัวมันเองก็บอกแล้วว่าทั้งสองไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ แต่ท่านนี้กลับจะกินทั้งหมด?!”เฟนเลย์ไม่รู้ว่าจะบรรยายความคิดในใจอย่างไรแล้ว มันได้แต่เดาว่าตัวตนของบุคคลท่านนี้ต้องไม่ใช่เพียงต้าซือมิ่งแห่งกรมความมืดเท่านั้น เฟนเลย์รู้สึกว่าบุคคลท่านนี้เหมือนกับเป็นผู้ปกครองแห่งเมืองแอตแลน ทุกอย่างในแอตแลนล้วนเป็นของเขา เขากำลังเก็บพลังของตนเองคืนทีละอย่าง“นั่นสินะ!” จู่ๆ เฟนเลย์ก็ตบศีรษะด้วยอุ้งเท้าของตน “ในเมื่อนายน้อยเป็นบุตรแห่งผู้สร้าง เช่นนั้นท่านพ่อของเขาก็ต้องเป็นเทพผู้สร้างสิ! เหตุใดก่อนหน้านี้ข้าจึงคิดไม่ถึงนะ”
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เฟนเลย์ก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว “มิน่าเล่า แหล่งศักดิ์สิทธิ์และสวนเอเดนจึงไม่ต่อต้าน ทั้งสองเป็นพลังสองประเภทของเทพผู้สร้างอยู่แล้ว พลังประเภทหนึ่งเป็นการขยาย ส่วนอีกประเภทหนึ่งเป็นการระงับ ทั้งสองพลังทำงานร่วมกันอย่างสมบูรณ์แบบ”ในความเป็นจริงแล้ว ต้าซือมิ่งก็เหมือนกับกำลังเก็บพลังของตนกลับไปจริงๆ เขาค่อยๆ กลืนกินทุกอย่างของสวนเอเดน รวมถึงต้นไม้แห่งชีวิตต้นนั้น แต่ว่า…ต้นไม้แห่งชีวิตต้นนั้นกลับคิดจะหนีที่ส
