วามเคลื่อนไหวเมื่อครู่นี้มาจากต้าซือมิ่งจริงๆ เขาที่กำลังกลืนกินสวนเอเดนย่อมทำให้แอตแลนสั่นไหวง่าย ส่วนเหตุใดความเคลื่อนไหวจึงเกิดขึ้นโดยบังเอิญ ช่วยปกปิดให้ภรรยาของเขาพอดี คงเป็นเพราะใจตรงกัน“นายน้อย ไม่เล่นแล้วหรือ” เฟนเลย์ถามเด็กน้อย กลัวว่าเขาจะเบื่อแล้วไปรบกวนท่านพ่อเขาแม้เฟนเลย์ในบัดนี้ยังไม่รู้ว่าต้าซือมิ่งจะทำอะไร แต่มันสัมผัสถึงพลังกลืนกินอันน่าสะพรึงจากต้าซือมิ่งท่านนี้ได้ และความหวาดกลัวเช่นนี้ เขาไม่เคยสัมผัสได้จากหูจวิ้นหรือโลกีรวมถึงจักรพรรดิผู้ตั้งเมืองแอตแลนเลย บุคคลท่านนี้… น่ากลัวเกินไปแล้ว น่ากลัวจนเฟนเลย์กังวลว่าหากเด็กน้อยรบกวนเขา อาจจะถูกฆ่าตายได้ถึงอย่างไรเฟนเลย์ที่ไม่รู้จักต้าซือมิ่งเลยก็คิดว่าบุคคลน่ากลัวเช่นนี้ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก ทว่า…“ไม่…”
เด็กน้อยที่ไม่อยากเล่นแล้วก็คลานเข้าใกล้ท่านพ่อเขากว่าเดิมเฟนเลย์ “…”มันอยากจะคาบนายน้อยออกไป แต่มันก็กลัว ไม่กล้าเข้าใกล้ส่วนเด็กน้อยก็กำลังมองท่านพ่อของเขาอย่างใจจดใจจ่อ “เป่า ดูพ่อ”เฟนเลย์ “…”มีอะไรน่าดูหรือ ชีวิตสำคัญกว่านะแต่จะให้พูดตรงๆ ก็ไม่ได้ เฟนเลย์จึงพูดได้เพียงว่า “นายน้อย ข้าพาท่านไปเก็บผลไม้กินดีหรือไม่”“ไม่” เยี่ยนเสี่ยวเป่าปฏิเสธ “ดูพ่อ”เฟนเลย์ “…”ก็ได้ อยากดูก็ดูเฟนเลย์ที่หมดหนทางคิดว่าจะไปเก็บผลมะเดื่อมาหลอกล่อให้เด็กน้อยกิน ถือว่าเป็นวิธีเบี่ยงเบนความสนใจ แต่มันกลัวว่าถ้ามันไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้นกั
